Urbek

Ben ki sürüldüm bu topraklardan Ben ki kovuldum Ben ki annesiz birbaşıma kaldım aldığım canların arasında Düşman giderim Barışmam bu dünyayla
Reklam
Şans bana küsmüş ,gülmüş bazısına.
Yaşamaya tahammülüm kalmadığı anda yeniden nefes almaya başladım.
An gelir canilerin bile yüreği sızlar.
Küçücük kaldım burda gölgelerde.Kasvet sindi yüreğime. Gömüldüm daha yaşarken şu koca kıtanın kalbine. Kök saldım uğursuz toprağına.
Reklam