" Hava soğuktu, tıpkı yalnız bir insanın kalbi kadar.
Deniz dalgalıydı, tıpkı üzgün ruhlarımız kadar.
Ve gökyüzü karanlıktı, tıpkı çaresiz hayallerimiz kadar."
" Alışıyordunuz. Göz görmeyince sevginiz azalmıyordu ama alışıyordunuz. Onu aramamaya, sesini duymamaya alışıyordunuz. İçinizi çocuksu bir heyecanla dolduran o gözlerini görmemeye alışıyordunuz. Elleriniz üşüdüğünde onun elini tutmamaya alışıyordunuz. Yokluğuna alışıyordunuz. Ve fark ediyordunuz ki; zaman, almak isteyen için en büyük ilaçtı.