Sevme yetimizi ellerimizle boğuyoruz.Sığınma duygumuzdan utanıyoruz.Yalnızca çıkarımızın olduğu ilişkiler hastalıklı bir haz veriyor.Birisi bize yarasını gösteriyor,başımızı çeviriyoruz,gülüyoruz,uzaklaşıyoruz.Biz yalnızca kederden kaçmıyoruz ki kederin ruhumuza işlediği tüm inceliklerden kaçıyoruz.Gövdemizi de kalbimizi de küçümsemeyle hayranlığın çarmıhına gerdik.Başka bir yaşama biçimimiz kalmadı.Nasıl öğrendik , nereden öğrendik aklım almıyor;bir insanı en ince yerinden parçalamayı öğrendik.