Uzak geçmişten bilinmeyen geleceğe doğru, zihnim, her dakika düzinelerce düşünceye dokunarak zamanda çılgınca salınıyor; koşumsuz ve başıboş. Bu durum bir problem değil; problem, düşünceyle birlikte ilerleyen duygusal bağlar.
Şimdi dört ay öncekinden daha çok varım. Muhtemelen buradan, geldiğim zamankinden belirgin ölçüde daha büyük bir şekilde ayrılacağım. Ve bir insanın genişlemesinin -bir yaşamın büyüme gücünün- bu dünyaya değer katan bir eylem olduğu umuduyla ayrılacağım. O hayat, sadece bu seferliğine, benden başkasına ait olmasa bile.
Bhavagad Gita -antik Hindistan yoga metni- bir kimsenin yaşantısının bir taklidini mükemmel bir şekilde yaşamak yerine, kendi kaderini kusurlu bir şekilde yaşamanın çok daha iyi olduğunu söyler. Böylece ben kendi hayatımı yaşamaya başladım. Kusurlu ve biçimsiz görünüyorsa da, şu anda benimle tam olarak uyum içinde.