“Sessizlikte, körlere özgü bir sevgiyle bendeki hüznü hissetti ve gönlümü almaya girişti: Böyleydi işte hayat: Kaza vardı, talih vardı; aşk vardı, yalnızlık vardı, neşe vardı; kader vardı, bir ışık, bir ölüm, ama belli belirsiz bir mutluluk da vardı; unutmamak gerekiyordu bunları.”