Sonsuz bir kara delik gibi hissettiren bir yere düşüyordum. Yardım için çığlık atıyordum. Herkes etrafımda durup beni izliyor, düşüşümü seyrediyor ama kimse bana elini uzatmıyordu.
Ama hayat böyle bir şey işte. Bazen biz izin vermeden hızla değişebiliyor.
Ama tam olarak bu yüzden birbirimize destek olmalıyız, tamam mı? Çünkü hayat değiştiğinde, tutunacak biri varsa her şey daha kolay olur. Bu yüzden bana tutun, kardeşim. Ben yanındayım.
Herkes hayatının bir noktasında yolunu bulacağı bir evi hak eder. Bu istediğin kadar kısa sürede gerçekleşmeyebilir ama kalpleri hâlâ atıyorsa, bunun gerçekleşme ihtimali var demektir.