“Eninde sonunda bırakacağım şeyleri tutamam ben.
O yüzden her şeyi aklımda tutarım.
O yüzden en çok kendimi tutarım.
Ama nefesimi tutamam; denedim çocukken.
Ölmeyi merak ettim; olmadı bıraktım.
İnsan nefesini tutabilse, sevmeyi de tutabilir.
Nefesini tutar gibi sever zaten insan.
Bir gün bırakacağını bile bile,
O kadar an...
Her şeyi tutabilir yine de,
Her şeye tutabilir...”
“Yalnız çocukları hep umursuyorum. Çocukluğu evde geçenler, evde büyüyen yalnızlığı anlar. Ama bu gece sesi dışında hiç görmediğim bu çocuğa üzülemeyecek kadar yorgunum.”