Ece Tecimer
@Ecetecimer
Sevgilim havalar berbat bu ara
Ruhum katmanlı grilerde
Muzdarip olduğum konu griler
Sevgilim bıraktığın gibiyim…
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bugün sizlere keyifli bir şiir kitabı ile geldim. @ezel_oztrk_ ün yazdığı “Kuğu Gölgesi” daha ilk sayfalardan itibaren okuru yoğun bir iç dünyaya davet ediyor.
Şiirlerde en çok dikkatimi çeken şey; içe dönüş, kırılganlık ve varoluşsal bir sorgulama hissinin öne çıkması oldu. Anlatım yer yer sertleşirken yer yer daha dingin ve içe kapanık bir tona bürünüyor. Bu geçişler bana metnin duygusal dalgalanmasını oldukça gerçek hissettirdi.
Ben okurken bazı şiirlerde güçlü bir iç ses yakaladım, bazı şiirlerde ise daha çok hissin içinde kalmayı tercih ettim.
Kısacası Kuğu Gölgesi, kısa sürede bitse de duygusu kolay dağılan bir kitap değil; sindirerek okunması gereken, daha çok hisle ilerleyen bir şiir kitabı oldu benim için. İyilikle ve kitapla kalın.
Puan vermedi
Bugün sizlere akademik temelli bir çalışmayla geldim. @ozgetenlik ’in kaleme aldığı “Yeni Büyük Oyun: Enerji, Strateji ve Küresel Rekabet”, enerji konusunu küresel ölçekte ele alan, genel çerçeve sunan bir inceleme kitabı. Dr. Özge Tenlik, enerji kaynaklarının ülkeler arasındaki ilişkilerde nasıl bir rol oynadığını sade ve anlaşılır bir dille aktarıyor.
Kitapta enerji güvenliği, küresel rekabet ve strateji kavramları temel hatlarıyla ele alınıyor. Anlatım boyunca güncel gelişmelerin arka planını anlamaya yardımcı olacak açıklamalar yer alıyor ve konu, teknik ayrıntılara boğulmadan dengeli bir şekilde ilerliyor. Akademik bir temeli olsa da metin akıcı ve takip edilebilir.
Genel olarak Yeni Büyük Oyun, enerji ve uluslararası ilişkiler konularına ilgi duyan, bu alanlara dair temel bir perspektif edinmek isteyen okurlar için uygun bir okuma sunuyor. Bilgilendirici, sakin ve yorucu olmayan bir anlatımı var. Hocamızın emeğine sağlık. İyilikle ve kitapla kalın.
Bugün sizlere Türk Edebiyatından kıymetli bir kitapla geldim. Namık Kemal’in yazdığı “İntibah”, Tanzimat döneminde yazılmış olmasına rağmen merkezine çok tanıdık bir meseleyi alıyor: yanlış bir arzunun, insanı bile isteye nasıl felakete sürüklediğini. Namık Kemal bu romanda ahlaki bir çöküşü adım adım izletiyor ve bunu yaparken okuru rahatlatmıyor; tam tersine, bilerek huzursuz ediyor. Ali Bey’in hikâyesi bir “aldatılmış genç” hikâyesi değil, yanlışta ısrar eden bir karakterin hikâyesi.
Ali Bey iyi eğitimli, imkânları olan ve ne yaptığını anlayabilecek bir karakter. Bu yüzden onu okurken “zayıf” diyerek geçemiyorum. Çünkü burada olan biten, sadece kandırılmak değil; bile bile görmezden gelmek, bile bile yanlışta kalmak. Mahpeyker’e duyduğu tutku bir noktadan sonra masum bir zaaf olmaktan çıkıyor, çevresine ve özellikle Dilaşûb’a yönelmiş açık bir kötülüğe dönüşüyor. Kitabı okurken Ali Bey’e inanılmaz sinirlendim; çünkü yaptığı her hatada geri dönme şansı varken, o en kolay ama en yıkıcı yolu seçiyor.
Dilaşûb karakteri bu kötülüğü daha da görünür kılıyor. Sessizliğiyle, sadakatiyle, kırılganlığıyla Ali Bey’in vicdansızlığını yüzümüze vuruyor adeta. Onu okurken üzülmekten çok öfkelendim; çünkü Dilaşûb’un yaşadıkları kader değil, Ali Bey’in tercihlerinin sonucu. Ve bu noktada roman benim için bir aşk hikâyesi olmaktan çıkıp, ahlaki bir yüzleşmeye dönüştü.
Namık Kemal’in dili bana ağır gelmedi; aksine dönemine rağmen oldukça akıcı ve etkileyici. Betimlemeler hikâyeyi yavaşlatmıyor, karakterlerin iç dünyasını daha da netleştiriyor.
İntibah’ı okurken Ali Bey’i sevmedim, savunmadım, hatta affetmedim. Ama kitabı sevdim. Çünkü bazı romanlar, iyi insanları değil; kötü seçimlerin sonuçlarını anlatır. Ve İntibah, tam olarak bunu yapan, rahatsız edici ama güçlü bir roman.
