Ece Tecimer
@Ecetecimer
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bugün sizleri finale ile beni şaşırtan bir kitapla geldim. @ckarasogut ’ün yazdığı “Echo Of Sılence-Sessizliğin Yankısı”, daha ilk sayfalardan itibaren içime sinen o gizem hissini bırakmadı.
Hikâyenin merkezinde, sessizliğin güvenli alanına sığınarak yaşayan Evan Drake var. Fakat aldığı esrarengiz bir mesajla birlikte, geçmişin tozlu ve dokunulmamış anıları birer birer gün yüzüne çıkmaya başlıyor. Okurken en çok hoşuma giden şey, yazarın sessizlik kavramını sadece bir tema olarak değil, adeta karakterin ruhuna işleyen bir atmosfer olarak kullanması oldu.
Kitap; merak duygusunu diri tutan yapısıyla ilerlerken psikolojik derinliği de elden bırakmıyor. Her ipucu, Evan’la birlikte beni de bilinmeyene doğru biraz daha çekti. Özellikle geçmiş ile bugün arasında kurulan o görünmez bağlar, hikâyeye güçlü bir gerilim katmış.
Dili akıcı, temposu dengeli ve gizem hissi sayfalar boyunca korunuyor. Psikolojik gerilim sevenlerin kolayca bağ kurabileceği, kısa sürede içine alan bir hikâye olduğunu düşünüyorum.
Kısacası:
Sessizliğin bazen en yüksek çığlık olabileceğini hatırlatan, merak ve psikolojik çözülme seven okurlara hitap eden sürükleyici bir roman. İyilikle ve kitapla kalın.
Bugün sizlere satırlarında uzun uzun düşüneceğimiz bir kitap ile geldim. @onurkankayaa ’nın yazdığı “Ben Beni Çok İhmal Ettim.”
Bazen hayatta herkese yetişmeye çalışırken en çok kendimizi unuttuğumuzu fark ediyoruz ya… işte bu kitap tam da o duygunun kalbine dokunuyor. Yazar, satırlarında insanın kendini nasıl ertelediğini, başkaları için yaşarken içten içe nasıl eksildiğini çok sade ama etkileyici bir dille anlatıyor.
Kitap bir kurgu değil; daha çok içsel farkındalık üzerine yazılmış deneme tadında metinlerden oluşuyor. “Önce ben varsam, gerisi bir şekilde yolunu bulur” fikri etrafında, insanın kendine dönme cesaretini hatırlatıyor. Okurken sık sık durup düşünme ihtiyacı hissettim çünkü yazarın anlattığı o erteleme hâli çoğumuza çok tanıdık geliyor.
Anlatımı oldukça akıcı ve yalın. Büyük iddialar atmadan, okuyucunun kalbine küçük dokunuşlar yapmayı tercih eden bir kitap bu. Özellikle kendini hep ikinci plana atan, “ben sonra” diyen herkesin içinde bir yerleri titreteceğini düşünüyorum. Bazı cümlelerin altını çizme isteği uyandıran, durup sindirilerek okunacak bir tarafı da var. Bu yüzden hızlıca geçip gidilecek değil, ara ara dönüp bakılacak bir kitap olduğunu hissettim.
Ben okurken kendime dönüp bakma ihtiyacı hissettim; sanırım en çok da bu yüzden içimde iz bırakan bir okuma oldu. İyilikle ve kitapla kalın.
Bugün sizlere felsefik/psikolojik türünde bir kitapla geldim. @yildirimbeyazid_ ’ın yazdığı “Döngü: Yolun Sonu” ile tanıştığımda beni en çok etkileyen şey, hikâyenin insanın iç dünyasına dokunan o sakin ama derin akışı oldu. Yazar, bu romanda zaman, kader ve seçimler üzerine düşündüren bir kurgu kurmuş; okurken yalnızca olayların peşinden gitmiyorsunuz, aynı zamanda kendi hayatınıza da dönüp bakıyorsunuz. Özellikle tekrar eden seçimlerin ve insanın kendi oluşturduğu döngülerden çıkma çabasının işlenişi bence kitabın en güçlü taraflarından biri.
Yazarın dili oldukça sade ve akıcı; anlatım abartıya kaçmadan, duyguyu yavaş yavaş hissettirerek ilerliyor. Bu yüzden kitap bir anda bitirilen türden değil de, sindire sindire okunacak bir metin gibi hissettirdi bana. Karakterlerin iç dünyasına yapılan dokunuşlar, yer yer insanın kendi geçmişiyle yüzleşme hissini de tetikliyor. Okurken bazı satırlarda durup düşünme ihtiyacı hissettim diyebilirim.
Genel olarak; içsel yolculukları, kader–irade çatışmasını ve insanın kendi hayatındaki tekrarları sorgulatan metinleri sevenler için güzel bir okuma. Bende bıraktığı his, sessiz ama kalıcı bir farkındalıktı. İyilikle ve kitapla kalın.
