Ece Tecimer
@Ecetecimer
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bugün sizlere kıymetli bir kitapla geldim. Reşat Nuri Güntekin denince zaten diline duyduğum sevgiyle başlıyorum söze; “Akşam Güneşi” de bu sevgiyi daha da pekiştiren, okurken insana eski bir Yeşilçam filmi izliyormuş hissi veren, duygu yüklü ve çok akıcı bir roman oldu benim için. Yazarın sade ama derin anlatımı sayesinde karakterlerin hisleri okuyucuya gerçekten geçiyor; ne yaşadılarsa bir yerden kalbine dokunuyor. Bu hikâyede en çok Şükran’a yakın hissettim kendimi, onu anladım ve ona hak verdim. Buna karşılık enişte ile Jülide’nin aşkı bana hiç masum gelmedi; çünkü ihanet yalnızca fiziksel değildir, hatta bence en acısı kalpte olanıdır. Yine de karakterlerin verdiği nefis savaşı kıymetliydi. Reşat Nuri’nin karakterlerini yargılamadan ama tüm çıplaklığıyla önümüze koymasını da bu yüzden çok seviyorum. Benim için yazarın favori eseri ve karakteri hâlâ Çalıkuşu ve Feride olsa da, Akşam Güneşini okuduğum için gerçekten memnunum. Üstelik 1985 basımı bir kitaptan okumak, eski kelimelerin arasında kaybolmak, o dilin ruhunu daha derinden hissetmek ayrı bir keyifti. Bu kitap, Reşat Nuri Güntekin’in insan kalbini ne kadar iyi gözlemlediğini bir kez daha hatırlattı bana; şimdi sırada yazarın henüz okumadığım diğer eserleri var. İyilikle ve kitapla kalın.
Bugün sizlere güzel bir şiir kitabıyla geldim. 
Uras H. Toprak ’ın yazdığı “Dağ ve Deniz”. Bazen bir kitap elime geçer ve daha kapağına bakarken içimde sakin bir esinti başlar… Dağ ve Deniz tam olarak böyle bir kitap oldu benim için.
Aşkın, yalnızlığın, özlemin ve bekleyişin en ince tonlarını hissediyorsun. Deniz gibi duru, dağ gibi sağlam şiirlerle karşılaşmak… insanın kendi duygularını yeniden keşfetmesi gibi.
Her şiir, ruhunun bir kıyısına dokunuyor. Bazıları sizi sessizce sarıyor, bazıları ise kalbinizde hafif bir titreşim bırakıyor. Bu kitap bana kendi içimdeki sessiz yankıları hatırlattı; kelimeler bazen söylenmeyeni söyler ya hani, işte o hisle…
Dağ ve Deniz, şiir okumayı sadece okumak olarak görmeyenlere… hissederek, durarak, kendi duygularıyla buluşarak ilerlemek isteyenlere… gerçekten güzel bir yolculuk sunuyor. İyilikle ve kitapla kalın.
Uras H. Toprak ’ın yazdığı “Dağ ve Deniz”. Bazen bir kitap elime geçer ve daha kapağına bakarken içimde sakin bir esinti başlar… Dağ ve Deniz tam olarak böyle bir kitap oldu benim için.
Aşkın, yalnızlığın, özlemin ve bekleyişin en ince tonlarını hissediyorsun. Deniz gibi duru, dağ gibi sağlam şiirlerle karşılaşmak… insanın kendi duygularını yeniden keşfetmesi gibi.
Her şiir, ruhunun bir kıyısına dokunuyor. Bazıları sizi sessizce sarıyor, bazıları ise kalbinizde hafif bir titreşim bırakıyor. Bu kitap bana kendi içimdeki sessiz yankıları hatırlattı; kelimeler bazen söylenmeyeni söyler ya hani, işte o hisle…
Dağ ve Deniz, şiir okumayı sadece okumak olarak görmeyenlere… hissederek, durarak, kendi duygularıyla buluşarak ilerlemek isteyenlere… gerçekten güzel bir yolculuk sunuyor. İyilikle ve kitapla kalın.
Bugün sizlere bir kadın hikayesi ile geldim. @gonuldemir.gd ’in yazdığı “Pavyon – Ben O (Mu) Yum”. Kitap benim için sadece bir roman olmadı; bir kadının iç sesine, kırılganlığına ve ayakta kalma mücadelesine yakından tanıklık etmek gibiydi. Gönül Demir öyle bir yerden anlatıyor ki, satırların arasında saklanmak mümkün değil… İnsanı kendi karanlığıyla baş başa bırakıyor. Okurken en çok şu duygu içime işledi: İnsan bazen en çok alkış beklediği yerde en sessiz vedasını yapıyor.
Bu hikâye; güçlü görünmenin ardındaki yorgunluğu, susmanın içte bıraktığı çığlığı ve kabullenmenin aslında ne kadar ağır bir sınav olduğunu gösteriyor. “Ben kimim?” sorusu kitap boyunca sadece karaktere değil, okuyucuya da yöneliyor. Çünkü anlatılan şey yalnızca bir hayat kesiti değil; kimlik, aidiyet ve hayatta kalma refleksi üzerine derin bir iç hesaplaşma.
Mekân sadece bir arka plan gibi dursa da, o atmosferin içinde büyüyen duygular çok gerçek. Yargılamanın ne kadar kolay, anlamanın ise ne kadar cesaret istediğini fark ediyorsunuz. Sayfalar ilerledikçe karaktere dışarıdan bakmayı bırakıp onunla birlikte düşünmeye, onunla birlikte susmaya başlıyorsunuz.
Ve kitap bittiğinde geriye tek bir soru kalıyor: Aynaya baktığımda gördüğüm kişi gerçekten ben miyim? Belki de bu romanın en güçlü yanı, cevabı vermemesi… Sadece o soruyu kalbinizin tam ortasına bırakması. İyilikle ve kitapla kalın.
