Ece Tecimer
@Ecetecimer
Insanın bir amacı, bir hayali, bir umudu varsa aşamayacağı engel yoktur.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bugün sizlere daha önce iki kitabını okuduğum bir yazarın üçüncü kitabıyla geldim. @_tercan.imek ’in yazdığı“Zor Zamanın Adamı” bence “hayatın ortasında fazla hızlı büyümüş iki insanın yolları nasıl kesişir?” sorusunu hissettiren bir kitap. Brüksel’in kalabalığına sıkışmış iki yalnız ruh… Biri geçmişinin ağırlığını taşıyan Hacı Amca, diğeri hayatın eşiğinde, öğrenmeye aç, umudu diri Veysel. Onların tesadüfle başlayan tanışıklığının dört mevsime yayılması; zamanın, yaşanmışlıkların ve suskunlukların iki insanı nasıl birbirine tutundurduğunu gösteren sakin ama sıcak bir hikâye gibi. Yazarın sade ve akıcı dili bu kitabında da kendini gösteriyor, bu da romanın duygusunu yorucu değil, daha çok içten bir dokunuşla okuyucusuna sunmasını sağlıyor. Göç, yabancılık, yalnızlık, aidiyet… Hepsi günümüzün yarım kalmış cümleleri gibi ve bu kitap o cümleleri insan hikâyelerine dönüştürmüş diyebilirim. Çok büyük, gürültülü bir dram değil de; daha çok derinden akan, insanın içini hafifçe burkan bir sessizlik gibi. Bu roman, birinin geçmişinden, diğerinin umutlarından yükselen iki sesin birbirini tamamlamasını okuyucusuna hissettiriyor. İçinde biraz hüzün, biraz da iyileşme mevcut. Ne diyelim yazarımızın kalem yolculuğu uzun olsun. İyilikle ve kitapla kalın.
Yaşamak mı?
Yeryüzünde canlı ama ölü gibi.
Gökyüzü çığlık atıyor, öfkeli.
Gözlerimden kan damlıyor.
Gökyüzü kartallar ve akbabalarla dolu .
Hışımla üzerimde dönüyorlar,
Hızlı alçalıp yükseliyorlar,
Kuru toprağı alıp düşmemi bekliyorlar.
Bugün sizlere kalp sızlatan bir kitapla geldim. @durmuskamil34 un yazdığı “Yaşamadan Ölmek” kitabı, İlyas’ın omuzlarına binen yüklerle başlayan ve hayatta kalmanın bile zaman zaman “ölü gibi hissettirdiği” bir hikâyeyi taşıyor. Yoksulluğun gölgesinde büyüyen, babasının baskısıyla şekillenen bir çocukluktan, ailesinin tüm sorumluluğunu tek başına sırtlayan genç bir adama dönüşen Ilyas’ın iç sesi, kitabın en vurucu yanı. Sayfalar ilerledikçe, onun içindeki kırgınlıkla, umudun kıyısında gidip gelen o sessiz çırpınışla karşılaşıyorsunuz. Bence yazarın sade ama dokunan dili, kapakta yer alan kartallar ve akbabalar gibi sembollerle Ilyas’ın sıkışmışlığını daha da görünür kılıyor. Kısa bir roman olmasına rağmen, duygusal yoğunluğu hiç hafiflemiyor; tam tersine her sayfası “yaşamadan yaşamak” hâlinin ne olduğunu içten içe hissettiriyor. Beni en çok etkileyen ise Ilyas’ın hayata yenik düşmesi değil, yenilse bile içinden geçen o küçük direnme kırıntılarını saklamayı başarışı oldu. Kitabı bitirdikten sonra insanın içinde, kelimelere dökülmeyen bir sızı uzun süre yerini koruyor. Yazarımızın emeğine yüreğine sağlık. İyilikle ve kitapla kalın.
