İnsan kendini ihmal edince, çoğu şey eksik kalıyor. Ne kadar çabalarsa çabalasın, başarsa da huzursuz hissediyor. Çünkü kendi kalbini unuttuğu için içi hep yarım kalıyor.
İnsanoğlu biraz da böyledir. Hep mutluluğu başkasında arar. Oysaki asıl mutluluk sahip olduklarında gizlidir. Bunu göremeyiz çünkü çoğu zaman dışarıda ararız.
insan, nefes aldığı sürece sürekli yanlışlar yapar. Tanımadan yanlış kişileri hayatına alır, tanıdığını sandığı kişiyi de aslında hiç tanımadığını anlar. Yapamayaca hataları yapar, istemediği şeyleri yapmak zorunda kalır...