Edanur Gündem
@Edagndm
Yarın, yarından sonra bir yarın, bir yarın daha,
Sürüp gidiyor günden güne küçük adımlarla;
Geçmiş günlerimizse nice sersemlere ışık tutmuş,
Ölüm yolunda toz toprak olmadan önce...
Kişi hayatını bilinçli bir şekilde yönlendirebildiği ölçüde zamanı da yapıcı ve faydalı bir şekilde kullanabilir. Ancak çoğunluğa uyduğu, özgür olmadığı, diğerlerinden farklılaşmadığı, yani isteyerek değil de zorla çalıştığı ölçüde nicel zamanın bir nesnesi halini alır. Saate ya da zillere hizmet eder; her hafta belli sayıda derse girer ya da belli bir saat dilimi boyunca çalışır, günlerden pazartesi ya da cuma olup olmadığına yani iş haftasının başlayıp bitişine göre kendini kötü ya da iyi hisseder; onun için ödüller harcadığı zaman cinsinden ölçülür. Ne kadar konformist ve özgürlükten uzaksa hükmü de o denli artar. Yani tıpkı hapse girenler için kullanıldığı haliyle "gün sayar". Kişi daha az canlı oldukça saatlerin geçişi olarak algılanan zaman da onun için o denli uzun olacaktır. Canlılığı arttığı ölçüde nitel zamanla yaşamaya başlar.
Toplumumuzda sevgiyi saldırganlık ve rekabetçi zafer duygusundan arındırmak için zayıflıkla ilişkilendirmek zorunda kalmamız son derece talihsiz bir durum. Gerçekten de tutum o denli başarılı oldu ki artık insanlar ne kadar zayıfsa o kadar çok sevebilecekleri ve güçlü insanların sevmeye ihtiyaç duymadıkları yönünde ortak bir önyargı mevcut. Eksikliğinde sevginin bir türlü kabarmayan tatsız tuzsuz bir ekmeğe dönüştüğü şefkat mayasının genelde küçümsenmesine ve sevme deneyiminden ayrı tutulmasına şaşmamalı.
Elbette ki ebeveynlerin çocuklarından karşı cins rolünü üstlenmesini istemelerine çok nadiren rastlanır. Genellikle beklentiler çocukların ebeveynlerin sosyal çevresinin gerekliliğini yerine getirmeleri, iyi noktalar alıp üniversitede farklı kulüplere seçilmeleri, ger anlamda "normal" olarak herhangi bir dedikoduya mahal vermemeleri, uygun bir eş bulup evlenerek babalarının işini devam ettirmeleri yönündedir. Ve oğul ya da kız bu beklentilere, diyelim ki hiç inanmamasına rağmen uyduğunda eylemlerini haklı göstermek için genellikle ebeveynlerinin maddi yahut manevi desteklerine ihtiyaçları olduğunu söylerler. Fakat daha derine inildiğinde cesaret sorunuyla çok daha yakından alakalı bir başka sebep vardır. Yani ebeveynlerin beklentilerine göre yaşamak onlardan kabul görüp yüceltilmenin ve onların "gözbebeği" olmaya devam etmenin bir yoludur. Dolayısıyla kendini beğenmişlik ve narsisizm cesaretin düşmanlarıdır.
Nörobiyolog Dr. Kurt Goldstein'in deyişiyle,
"Son tahlilde cesaret, kişinin kendi doğasını hayata geçirebilmesi için aşılması gereken varoluş şoklarına verilen etkili bir yanıttan başka bir şey değildir."