Edanur Gündem
@Edagndm
Bu gece, düşman askerleri, gündüzün peyledikleri güzel kızların ve genç kadınların hep üstlerinden geçeceklerdir. Yaptıkları fecaatler ancak bununla tamam olacaktır. Zira, hiçbir katliam bunsuz yapılmamıştır. Yakıp yıkarken hayvanlaşan insanlar, ateşle, talanla teskin edemedikleri kötü hırslarını, nihayet hayvanlığın en yüksek bir ifadesi olan cebri temellükle yatıştırırlar. Zaten, cinayet bundan başka bir şey midir? Bir adamın kanına girmek, bir kadının ırzına geçmek, bunlar hemen hemen eş mânalı tâbirlerdir.
Hiçbir zaman insan gözleri bu kadar dile gelmemiştir. Emine'nin duru ve solgun yüzü üstünde, bunlar alevden iki ses gibi... Ve bu seste, büyük sahne orkestrasının bütün perdeleri, bütün beste ve ahenk ayrıntıları var. Sanki dramatik musikinin bütün kadın kahramanları her biri kendine mahsus ıstırapla kıvranarak, haykırarak, gözümün önünden geçiyorlar. Ben, yangın zifiri ve insan kemiği kokan bu trajedinin içinden bu ezeli facia sembollerine doğru uzanıyorum. Ve onların hepsi Emine'dedir.
Zaten, bu olaylar içinde normal olmak bir çeşit anormallik sayılmaz mı? Her devrin kendine mahsus ölçüleri vardır. Bir savaş zamanında barışta olduğu gibi yaşamak, bir inkılâp devrinde statik devirlerin kalıpları içinde sıkışıp kalmak bir gaflet, bir avarelik, bir sapıklık değil de nedir?