Hepimiz birbirimize benzemeliyiz.Anayasa’nın dediği gibi,herkes hür ve eşit doğmaz ama herkes eşit hale getirilir.Her insan diğer herkesin suretidir ;o zaman herkes mutlu olur çünkü sinmelerine yol açacak,kendilerini kıyaslayacakları dağlar yoktur.
“Bu,Bruno ile ailesinin hikayesinin sonu.Elbette tüm bunlar çok uzun zaman önceoldu ve böyle bir şey bir daha asla olamaz.Bu zamanda ve çağda tabii ki...”
Kitabını bu şekilde bitirmiş yazar ama malesef bu fikre katılmıyorum.İnsanların ırklarından,dinlerinden,fikrlerinden dolayı yargılanıp cezalandırıldığı tek çağ Nazi dönemi değil çünkü..En az Seranad ve Kış bahçesi kadar etkilendiğim bir kitap oldu Çizgili Pijamalı Çocuk..Her çağın ve her dönemin suçsuzlarının, masumlarının çocuklar olduğu gerçeği..Boğazımda bir düğüm gibi kaldı Bruno ve Shmuel in hikayesi.Tabi çocukça masumlukları..