En iyisi düşünmemekti. Kaçmaktı. Kendi içime kaçmak.
Fakat bir içim varmıydı? Hatta ben var miydim ?
Ben dediğim şey, bir yığın ihtiyaç, azap ve korku idi.
Korku... korku ve insan, korku ve insan talihi, insanın insana hücumu, o hiç yere düşmanlık. Fakat neyi anlatabilirdim, kime anlatabilirdim? İnsan neyi anlatabilir? İnsan insana, insanlara hangi derdini anlatabilir? Yıldızlar birbirleriyle konuşabilir, insan insanla konuşamaz.