Bazen kendi kendime isimler veriyorum vakitlere kâri. Hüzün vaktim mesela benim, tefekkür vaktim, şiir vaktim...Ve ağlamak vakti şimdi... Anlamak vakti...
Luna koridordan bize doğru yürüyünce Calpunia, "olduğun yerde kal, zenci!" Diye bağırdı.
Luna durdu ama " getiremezsin beyaz çocuk buraya. Onların kendi kiliseleri var, bizim kendi. Bu bizim kilise öyle değil mi, bayan Cal?
Calpunia, "Tanrı aynı Tanrı, öyle değil mi?" Dedi.