Nedense, hayatta bir müddet beraber yürüdüğümüz insanların başına bir felaket geldiğini, herhangi bir sıkıntıya düştüklerini görünce bu belaları kendi başımızdan savmış gibi ferahlık duyar ve zavallılara, alaka ve merhamet göstermek isteriz.
“Yoksa gelmem diye mi korkuyorsun?” Yusuf başını salladı: “Gelirsin…Biliyorum…”
“Öyleyse neden bırakmıyorsun?” Yusuf avucuna tuttuğu bileği sinirli bir hareketle sıkarak: “Lüzumu yok!” dedi. Sonra, dudakları titreyerek, ilave etti: “Ne olursa olsun, artık seni hiç bırakmayacacağım!”
“Az şeyler çekmemişsin sen, küçük!” dedi, “ fakat her şey geçer. Her şey unutulur. Kendini bir felaketin içinde kaybetmenin manası yoktur. İnsan birazcık da kalender olmalıdır!”