Bilindiği gibi Adem ile Havva her şeyden evvel çıplaklıklarının farkına vardılar ve çok utandılar. Utandılar, çünkü kavradılar ve birbirlerinin farkına varmanın zevk dolu yolunda ilerlediler. Bu, sonu olmayan bir yolun başlangıcıydı. Ulvi bir bilgisizlikten faniliğin düşman ve bilinmedik topraklarına fırlatılıp atılanların trajedisi hiç de anlaşılmaz değildir.
"Ve alnının teriyle ekmek yiyeceksin..."
Ve insan, "yaradılışın bu baş tacı", yeryüzüne işte böyle indi ve onu sahiplendi. O günden bugüne katettiği yol genelde evrim olarak adlandırılır. Bu aynı zamanda insanın kendisinin bilincine varmasının acı dolu süreci oldu.