Dilek Uçar

Sevmek de güçtü, yakalayıp anlayabilmek de!
Reklam
Çoğu beklemediğin biçimde, düşe kalka, evrile çevrile akıp giden yaşam böyleydi işte! Ölen ölüyor, ölmeyen ölmüyor; seven seviyor, sevmeyen sevmiyor, her şey Ken mantığıyla alt üst olmuş, yuvarlanıp giderken doğanın katı çizgisini aşmak için didinip duran gülünesi insancıklar da koşturup duruyolardı şaşkınlık içinde!
Dünyanın yeri neydi, biz neydik bu sonsuzluk içinde?.. Uzayın bir köşesinde belirmiş önemsiz bir hastalık mıydı yoksa insanlar, canlılar? Uzayda dönüp duran bir minik yuvarlağın bitlenmesi gibi bir şey!
Düş kırıklığı varsa, asıl suç düşleyenindir!
Tez yargıya varıyorum; sakat yanım bu benim.
Reklam