Kendi varoluşunun etrafına özenle kurduğu yapı iskelesini sarsacak şeyler duymak istemiyor.
Sorgulayacak kimse olmadığında, durumun normal olduğuna bile inanacak neredeyse!
Fakat sözler, civatalarla somunları sarsıyor, o iskelenin tümden cökebilirmiş gibi hissetmesine yol açıyor.
O zaman nerede olacak?
Yine aynı yerde, çıkış yolu olmayan, aynı çıkmazın içinde!