"Karanlık sokaklardan biraz korkuyorum.
Ama korkmuyorum da esasında.
Pardon diyorum ayağıma bastığında dünya,
Saçlarımın ucundan başlıyor artık kırılma.
Kelimelerin tadına bakıyorum,
Zehrinden korktuğum acı kelimeler
yutuyorum yanlışlıkla."
Pulbiber Mahallesi
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yağmurlar ne kadar uzak... Mevsimler ne kadar karanIık... Bana adını veren güneş neden doğmuyor üzerime? Kör bir noktada sıkışan ben neden bulamıyorum yolumu? Her şey kolay olacak derken yüreğim neden sızlıyor bu kadar?
Hayatlar ne kadar da ucuzdu. İnsanlar ne kadar da basitti. Bir kadının korunamadığı, şiddet gördüğü, özgür olamadığı dünyada erkeğin varlığı fazla gereksiz değil miydi?
Ülkemin;
çocukları gerçekten koruyan,
şiddeti meşrulaştırmayan,
işleyen bir adalet sistemine ihtiyacı var.
Susmak çözüm değildir.
Susmak, bu karanlığa yer açmaktır.
Çocuklar korunmuyorsa,
hiçbirimiz güvende değiliz.