İşini kaybetmek insana kendini yetersiz ve biraz da işe yaramaz hissettiriyordu. Öyle ki sabahları uyanmak, alarmla birlikte aniden sıçrayıp kendine gelmekten daha zordu. Ne kadar az şey paylaşmış olsa da insan birlikte çalıştığı insanları özleyebiliyor, hatta ana caddede yürürken kendini tanıdık yüzler ararken bulabiliyordu.