Burda sorun birinin zayıf ya da güçlü olması değil,ister psikolojik ister fiziksel olsun , duyduğu üzüntünün miktarına tahammül edebilmesi ya da edememesi . Bana göre "yüksek ateşten ölen birine korkak demek ne kadar uygunsuzsa , yaşamına son veren biri korkaktır demek de o kadar tuhaf"
"siz keyifsizliği bir günah olarak görüyorsunuz, bu bana abartılı geliyor.
Warther : hiç değil ! diye yanıt verdim , "insan hem kendisine hem de yanındakine zarar veriyorsa bunun böyle algılanması yanlış değil . Birbirimizi mutsuz kılmamız yetmiyormuş gibi bir de herkesin kendisine ara sıra sağlayabildiği sevinci elinden mi alalım ? Keyfi olmadığı halde bunu gizleyecek , etrafındaki sevinçli havayı dağıtmadan buna yanlız başına katlanacak kadar iyi bir insan gösterin bana ! Ya da bu her zaman aptalca bir kendini beğenmişliğin körüklediği kıskançlıktan kaynaklanan, kendimizle barışık olmayışımızın, kendimizs saygı duymayışımızın sonucu ortaya çıkan iç huzursuzluğundan başka bir şey değil mi ?