İşıq

17 il əvvəl düşmənlər Xocalını yandırıb yerlə-yeksan edəndə,adamlarını güllələyəndə,kəsib-doğrayanda harada idiniz,ay camaat?Harada idiniz qırğından lap az əvvəl Bakıya haray dolu,nalə dolu teleqramlar gələndə:”Bizi qırırlar,kömək edin!Bizi qırırlar,kömək edin!Bizi qırırlar,kömək edin!"
Reklam
Bir işin ki,axırı olmayacaqdı,əvvəlinə başlamağın nə faydası var?
Mən o rəqəmlərə inana bilmərəm.Yeddi minlik Xocalı əhalisinin yalnız bir qismi həmin gecə qaçıb canını ölümdən qurtarmışdı.Bəs yerdə qalanlar haradadırlar?Bunu hamı yaxşı bilir ki,Xocalıda bütün dünyada analoqu olmayan bir vəhşiliklə qırğın törədilib.Öldürülənlərin meyitlərindən də intiqam alıblar bu qansızlar...
34 il oldu…
1992-ci il fevralın 26-da Xocalıda 613 nəfər öldürülüb.Səkkiz ailə tamamilə məhv edilib.1275 nəfər ermənilər tərəfindən əsir götürülüb.150 nəfərin taleyindən isə ümumiyyətlə,bu günə qədər heç bir məlumatımız yoxdur... Üç gündən sonra bu dəhşətli faciənin 17 illiyini qeyd edəcəyik.Ən acınacaqlı hal isə budur ki,dünya birliyi bu genosid faktını hələ də tanımayıb...
Deyəcək çox sözüm yoxdur.Sadəcə onu bilin ki,yeganə günahsız olan Tanrıdır.Qalan hər kəs isə hökmən kimin üçünsə günahkardır.Cinayət sadəcə birini həyatından məhrum etmədə və ya birinin əmlakını talamada ifadə edilməməlidir.Qarşımızdakı insanın duyğularını sömürmək,psixologiyasını alt-üst etmək,xəyallarını oğurlamaq da cinayətdir və çox təəssüflər olsun ki,biz buna görə heç kimi məsuliyyətə cəlb edə bilmirik. "Mən həm də insanlara olan içimdəki sevgini intihara sürüklədiyim və bir çox hisslərimi öldürdüyüm üçün günahkaram.Bu dünyanın daha çox uğurlu insana ehtiyacı yoxdur,möhtərəm hakim.Bu dünyanın ehtiyacının olduğu tək şey,hər türdən daha çox barışdırıcı,zor və qorxunu heç vaxt bir həll yolu kimi görməyən,içi sevgi dolu insanlardır….”
Reklam