Bir kapıyı aralar gibi…
Hiç bozulmadan duran bir akşama
geri dönebilseydik mesela.
Annemizin sesinin hâlâ evin içinde dolaştığı bir güne.
Henüz vedaların bu kadar gerçek olmadığı bir zamana.
Kahkahamızın içimize batmadığı,
sarılmanın sıradan sayıldığı anlara…
Sanırım insan en çok,
geçip giderken kıymetini anlayamadığı zamanları özlüyor.
Ve bazı anılar vardır;
üzerinden yıllar geçse de zihinden değil,
bedenden hatırlanır.
Bir koku gelir,
bir şarkı çalar,
bir ışık düşer bir yere…
Ve insan bir anda artık var olmayan bir ana geri döner.
Belki de bu yüzden özlem,
sadece birini değil;
bir zaman hissini kaybetmektir.
Çünkü bazı insanlar gidince,
onlarla birlikte bir evin sesi,
bir mevsimin anlamı,
bir “eskiden” duygusu da gider.
Ve insan bazen sadece şunu ister:
Bir kez daha aynı masaya oturabilmeyi.
Hiçbir şeyin henüz eksilmediği bir ana,
kısacık da olsa dönebilmeyi…
Reklam
*Hüsn-ü sîret ve cemal-i suret ile mümtaz bir* *zâtı görüyoruz ki: Elinde mu'ciznüma bir* *kitab, lisanında hakaik-aşina bir hitab,* *bütün benî-Âdeme, belki cin ve inse ve* *meleğe, belki bütün mevcudata karşı bir* *hutbe-i ezeliyeyi tebliğ ediyor.*
🌿`Mektubat - 198`
Feyâ Rabbî, yâ Hâlıkî, yâ Mâlikî! Seni çağırmakta hüccetim hâcetimdir. Sana yaptığım dualarda uddetim fâkatimdir. Vesilem fıkdan-ı hile ve fakrımdır. Hazinem aczimdir. Re'sü'l-malım, emellerimdir. Şefiim, Habibin (Aleyhissalâtü Vesselâm) ve rahmetindir. Afveyle, mağfiret eyle ve merhamet eyle yâ Allah yâ Rahman yâ Rahîm! Âmîn!
Mesnevi-i Nuriye - 106
Reklam