Konuşmanın alışmak, alışmanın da sevmek gibi yan etkileri oluyor. Ama siz insanlar da ne kolay alışıyorsunuz be. Yabancılara bile. Hatta hep yabancılara. Sonra da aslında hiç gelmemiş birilerinin gidişine üzülerek geçiyor hayatınız. Enayilik resmen, başka bir şey değil.
Kendimi şu denize mi atıp ölsem, yoksa beni hiç sevmeyen bir adamın ya da hiç sevmeyecek başka bir adamın kollarına mı? Ölsem, acaba beni seven biri çıkar mı?
Yaşarken içime diken ekenler, mezarıma gelip temizlerler mi hiç değilse otlarımı ?