İnat ediyorum ağlamamak için ama bu da beni git gide delirtiyor. Kafamın içinde sardırmaya başlıyorum. Tekrar, tekrar.. Daha da beteri kafamda senaryolar kurup kavga ediyorum. Kafamdaki kişi, aslı olmaktan çıkmaya başladı bile.
Kandırılmış hissediyorum. Kimseye de anlatamıyorum. Çünkü yine yeni yeniden kendimi ifade edemiyorum. Bir süre oraya gitmesem aslında, yüzünü görmesem. Gözden uzak olan gönülden de ırak olur mu?