Sevgili Milena;
Bir keresinde bana “Bazen insanın kendi huzuru, bir başkasının sessiz çöküşüdür,” demişti. O zaman anlamamıştım. Şimdi, o cümlenin içinde yaşıyorum.
Uzaktan seviyorum seni!
Kokunu alamadan,
Boynuna sarılamadan.
Yüzüne dokunamadan.
Sadece seviyorum!
Öyle uzaktan seviyorum seni!
Elini tutmadan.
Yüreğine dokunmadan.
Gözlerinde dalıp dalıp gitmeden.
Şu üç günlük sevdalara inat,
Serserice değil adam gibi seviyorum.
Sevgili Milena;
Sana bu satırları derin yalnız ve aldanıp hayattan tekrardan ders almış bir duygu içerisinde iken yazıyorum.
Aslında her acı çektiğimden koşarak sana gelmem çok şaşırtıcı.
Seni yine anlıyorum.