Belki de bütün evlilikler bir noktadan sonra iki yalnızlığın sessiz anlaşmasına dönüşür. Ben hâlâ aynı cümlede duruyorum, oysa o çoktan başka bir sayfaya geçmiş gibi…
İnsan, sevdiği biri tarafından terk edilince değil, onun yanında olduğu hâlde artık orada olmadığını anladığında gerçekten yalnız kalıyor. Onun gözlerinde bir vakit bana yönelen o sıcak bakışlar şimdi uzağa, benden çok öteye dalıyor.
Bazen ona baktığımda, aynı sofrada oturduğumuz hâlde farklı hayatlar sürdüğümüzü hissediyorum. O kendi küçük mutluluklarının peşinde, ben ise o mutlulukların bir zamanlar bana da ait olduğunu hatırlamakla meşgulüm.