Nagihan Arslan
@Elektra_52
Şu anda okuduğu kitaplar
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
bence serinin tam anlamıyla “artık işler ciddileşti” dediği kitap olmuş. İlk kitap daha çok Hayden’in kim olduğunu keşfetmesi, Ember Hollow’un gizemli atmosferine alışması ve ejderhalarla olan bağın kurulması üzerineydi. Ama bu kitapta hem duygular hem de tehlike çok daha yoğun hissediliyor. Olayların temposu gerçekten hiç düşmüyor; bir yandan politik oyunlar, diğer yandan Hayden’in kendi gücüyle ilgili korkuları derken kitap sürekli diken üstünde ilerliyor.
En sevdiğim şeylerden biri karakter ilişkilerinin daha derinleşmesi oldu. İlk kitapta bazı karakterler Hayden’e karşı daha mesafeli ve kontrollüydü ama burada o duvarların çatlamasını görmek çok keyifliydi. Özellikle Maddox ve Easton’ın geri durmaya çalışırken aslında Hayden’e ne kadar bağlandıklarının yavaş yavaş ortaya çıkması çok güzeldi. O inatçı halleri, korumacı tavırları ve duygularını bastırmaya çalışmaları karakterleri daha gerçek hissettirdi. Knox, Cillian ve Cael ise zaten sevgilerini saklamayan taraftaydı ve Hayden’e karşı olan bağlılıkları o kadar güçlüydü ki bazı sahnelerde resmen içimi erittiler. Beşinin Hayden’i korumak için her şeyi göze alması “found family” hissini çok güçlü vermiş.
Hayden’i bu kitapta daha çok sevdim çünkü artık sadece korkan ya da geçmişinin peşinden koşan biri değil. Gücünün farkına varmaya başlayan, sevdikleri için savaşan ve kendi seçimlerini yapmak isteyen bir karaktere dönüşüyor. Özellikle üst konseyle ilgili olaylarda onun üzerindeki baskıyı hissetmek çok kolaydı. Herkes Hayden’i kendi çıkarı için kullanmak isterken onun tek istediği şeyin sevdiği insanlarla özgürce yaşayabilmek olması insanın içini burkuyor. Dişi ejderha olmasıyla birlikte olayların büyümesi de hikâyeye ayrı bir heyecan katmış.
Bir de şu profesör… İlk kitaptan beri sinir bozucuydu ama bu kitapta tamamen
Nesimi Yetik’in Ben ve Gulyabani
İlk bakışta sakin ve gündelik hayatın içinden görünen ama satır aralarında insanın içine işleyen bir öykü kitabı olmuş bence. 2025 Sevim Burak Öykü Ödülü’nü alması da boşuna değil; çünkü kitapta sıradan insanların hayatları öyle doğal ama bir o kadar da derin anlatılıyor ki, okurken sanki bir hikâye okumaktan çok birinin hayatına kısa süreliğine misafir olmuş gibi hissediyorsun.
Nesimi Yetik’in anlatımında en sevdiğim şeylerden biri gözlem gücü oldu. Özellikle karakterlerin yalnızlıkları, iç sıkışmaları, geçmişle olan bağları çok sessiz ama etkili bir şekilde veriliyor. Büyük olaylardan çok küçük anların ağırlığı var kitapta. Bir bakış, bir masa sohbeti, taşınan birkaç eşya ya da denize bakan yaşlı bir adam… hepsi insanın içine dokunuyor.
İlk öykü “İncik”te bir restoranın öğle vakti atmosferiyle birlikte karakterleri gözlemleyerek ilerleyen anlatım çok başarılıydı. Sanki kamera masalar arasında dolaşıyor gibi hissettirdi. Zaten kitabın genelinde sinematografik bir hava var; mekanlar ve insanlar gözünün önünde canlanıyor.
“Bu Gemiler Nereye Gidiyor” öyküsü ise bence kitabın en hüzünlü ve en sıcak hikâyelerinden biriydi. Deniz kenarında geçen o sade sohbetin içinde yalnızlık, yaş almak ve hayata yetişememe hissi çok güzel verilmişti. “Geçip giden gemiler gibi…” cümlesinin bıraktığı duygu uzun süre akılda kalıyor.
“Cebeci’de Talebeler”de öğrenci evinin taşınma telaşı içinde gençlerin hayalleri, kırılganlıkları ve birbirleriyle kurdukları bağ çok gerçek hissettirdi. Özellikle o geçiş dönemi duygusu ne tam çocuk ne tam yetişkin olmak çok iyi yansıtılmıştı.
Kitaba adını veren “Ben ve Gulyabani” öyküsü ise benim için kitabın en duygusal hikâyesiydi. Eski bir okul arkadaşını görmekle geçmişin bir anda insanın içine dolması, hatıraların ağırlığı
