Nagihan Arslan
@Elektra_52
Şu anda okuduğu kitaplar
Nefret
“Madison Kate Danvers bu gece öldürüldü.”
Bu cümleyle başlayan bir kitabın sıradan olma ihtimali zaten yok… ve gerçekten de değil. Daha ilk sayfadan itibaren okuyucuyu içine çeken, temposunu neredeyse hiç düşürmeyen, karanlık ve sürükleyici bir başlangıç kitabı.
Hikâye, Madison’ın bir gecede altüst olan hayatıyla başlıyor. Cadılar Bayramı gecesi yaşanan o kaotik olay, onun sadece başını belaya sokmuyor; aynı zamanda geçmişini, kimliğini ve geleceğini de elinden alıyor. Üstüne bir de suçlamaların basına servis edilmesi ve babasının onu gözünü kırpmadan harcaması, Madison’ı tam anlamıyla yalnızlığa ve öfkeye itiyor. Burada en çarpıcı noktalardan biri, bir insanın en güvende olması gereken yerin ailesinin en büyük kırılma noktası hâline gelmesi. Bu durum, karakterin psikolojisini ve motivasyonunu oldukça güçlü bir şekilde besliyor.
Madison karakteri kitabın en dikkat çekici yönlerinden biri. Kusursuz bir karakter değil; aksine öfkeli, fevri, zaman zaman hatalar yapan ama buna rağmen dimdik duran biri. Onun bu iniş çıkışları, hikâyeyi daha gerçekçi kılıyor. Okurken bazen ona kızmak, bazen de sonuna kadar hak vermek mümkün. Özellikle boyun eğmeyen tavrı, lafını sakınmaması ve bulunduğu şartlara rağmen geri adım atmaması, onu güçlü bir kadın karakter olarak öne çıkarıyor. Bu da kitabı sadece bir “dark romance” olmaktan çıkarıp karakter odaklı bir hikâyeye dönüştürüyor.
Kitabın en güçlü taraflarından biri de gerilim unsuru. Madison’ın, hayatını mahveden çeteyle aynı evde yaşamak zorunda kalması zaten başlı başına bir gerilim kaynağı. Bu durum hikâyeye sürekli bir diken üstünde olma hissi katıyor. Güven duygusunun neredeyse hiç olmadığı bir ortamda, karakterler arasındaki diyaloglar ve etkileşimler oldukça yoğun ve dikkat çekici. Kimin ne düşündüğü, kimin ne sakladığı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Nagihan Arslan
, bir kitap okuduPuan vermedi·352 syf.··
Beğendi
·4 günde okudu
·Okunma: 28 Mart 2026 15:05
·2026 53. kitabı
Davetiye Vi Keeland
“Aşk bazen gün gibi ortadadır. Bazen de…”
Tam bir “Ben bunu niye bu kadar keyifle okudum?” kitabıydı
Stella’yla başlıyoruz. Koku konusunda inanılmaz yetenekli, kimyager, parfümör, kendi işini kurma hayali olan güçlü bir kadın. Ama hayat? Hayat Stella’ya resmen “sabır testi” yapıyor. Eski nişanlısı tarafından kazıklanmış, parasız kalmış, üstüne ev arkadaşı kirayı Stella’nın üstüne yıkıp kaçmış. Yetmemiş birkaç eşyasını da götürmüş. Gerçekten bu noktada Stella’nın sinir katsayısı benimkine eşitlendi.
Tam bu kaosun ortasında posta kutusunda lüks bir düğün davetiyesi buluyor. Ama davetiye ona değil, kaçan ev arkadaşına ait. Ve düğün nerede? Stella’nın hayran olduğu o görkemli mekânda. “Evren bana bunu borçlu” deyip en yakın arkadaşı Fisher’la düğüne gitmeleri… işte olay burada başlıyor.
Ve Hudson Rothschild…
Hudson tam o klasik Vi Keeland erkeği. Karizmatik, zengin, hafif ukala, özgüvenli ama altında travmaları olan tiplerden. İlk karşılaşmaları aşırı iyiydi. Aralarındaki elektrik gerçekten hissediliyor. Stella’nın içkilerin kokusundan ne olduğunu ayırt etmesi Hudson’un dikkatini çekiyor ve ben o an “Tamam, bu iş bitti” dedim.
Ama tabii Stella kendini gerçek adıyla tanıtmıyor. Sahte isim. Çünkü davetli değil. Ve Hudson’ın düğünün gelininin abisi olduğunu öğrenmesi… o sahnede Stella adına yerin dibine girdim. Rezil olma seviyesi maksimumdu.
Sonrasında olaylar gelişiyor, Stella özür dilemeye çalışıyor, Hudson’ın kardeşi Olivia’ya kendi yaptığı parfümlerden gönderiyor ve bir anda kendini Hudson’ın da içinde olduğu şirkette çalışırken buluyor. İşte buradan sonra hem romantizm hem gerilim hem de “Hudson sen ne yapıyorsun ya?” anları başlıyor.
Şimdi dürüst olacağım.
Hudson sevgili olduktan sonra bazı anlarda gerçekten sinir bozucuydu. Eski eş muhabbetleri,
Nocticadia
Karanlık, kasvetli ve rahatsız edici derecede merak uyandıran bir hikâyeydi… ama aynı zamanda “biraz daha sabırla yazılsa efsane olurmuş” dedirten bir kitap.
Lilia Vespertine’in annesinin açıklanamayan, korkutucu ölümüyle başlayan hikâye aslında daha ilk sayfalardan okuyucuya şunu hissettiriyor: Bu sadece bir yas hikâyesi değil, içinde çürümüş bir sır var. Lilia’nın annesinin bedeninden çıktığını iddia ettiği siyah solucanlar ise olayın yönünü tamamen değiştiriyor. Kimsenin ona inanmaması, gerçeği tek başına taşımak zorunda kalması karakteri daha en baştan güçlü ve takıntılı bir noktaya yerleştiriyor.
Dracadia Üniversitesi ise başlı başına bir karakter gibi. Issız bir ada, lanetli geçmiş, eski akıl hastaları, gizli deneyler… Yazarın atmosfer kurma gücü gerçekten çok başarılı. Ada, üniversite ve özellikle laboratuvar sahneleri o kadar iyi tasvir edilmiş ki okurken insanın içi daralıyor. Gotik hava yer yer geri planda kalsa da genel olarak dark academia hissiyatı oldukça güçlü verilmiş.
Lilia karakterini sevdim. Yaşadıklarına rağmen pes etmeyen, ne istediğini bilen, inatçı bir yapısı var. Kurban psikolojisine girmemesi ve kendi gerçeğinin peşinden gitmesi hikâyeyi taşıyan en önemli unsurlardan biri. Devryck Bramwell ise tam anlamıyla gri değil, gri ötesi bir karakter. Soğuk, mesafeli, zaman zaman rahatsız edici ama bir o kadar da merak uyandırıcı. Onu tamamen sevmek de mümkün değil, nefret etmek de. Karakter çizgisini bozmadan ilerlemesi ise bence en artı yönlerinden biri.
İkili arasındaki ilişki klasik bir romantizm değil. Daha çok gerilim, güç dengesi ve tehlikeli bir çekim üzerine kurulmuş. Ancak bu noktada şunu söylemeden geçemeyeceğim: Bu kadar zeki ve akademik karakterlerin zaman zaman fiziksel çekime bu kadar hızlı odaklanması bana çok inandırıcı
