Nagihan Arslan
@Elektra_52
Şu anda okuduğu kitaplar
Benim Ateşli Şeytanım Aurora Ascher
Bu seride üçüncü kitaba geldiğimde şunu fark ettim: ben bu evrene baya baya bağlanmışım. Ama dürüst olayım, bu kitap diğerlerinden biraz daha “tatlı” hissettirdi. Daha duygusal, daha içe işleyen bir hikâyeydi.
Meph… Ah Meph. İlk kitaplardan beri merak edilen o alaycı, her şeyi ti’ye alan, gülüşünün arkasına saklanan karakterin iç dünyasına girmek gerçekten etkileyiciydi. Dışarıdan baktığında umursamaz, hatta biraz “fazla rahat” biri gibi duruyor ama aslında içinde ciddi bir karanlık taşıyor. Ve bu karanlık, Iris’in yanında çatlamaya başlıyor. En sevdiğim şey de buydu zaten: Meph’in o maskesinin yavaş yavaş düşmesi.
İris ise tam anlamıyla güçlü ama yaralı bir karakter. Travmaları, kayıpları ve özellikle güven problemi o kadar gerçekçi yansıtılmış ki… Onu okurken “haklı” diyorsun. Şeytanlardan nefret etmesi, mesafeli durması, kalbini korumaya çalışması çok anlaşılır. Ama işte kalp bazen mantık dinlemiyor… Meph’le olan o itişmeli başlangıç, yavaş yavaş yerini çok güçlü bir çekime bırakıyor.
İkili arasındaki dinamik bence kitabın en güçlü yanı. Sürekli didişmeleri, laf sokmaları ama bir yandan da birbirlerini en iyi anlayan kişi olmaları… Hani şu “uyumsuz gibi görünen ama aslında tam birbirine uyan çift” vardır ya, tam olarak o hissi veriyorlar. Özellikle birlikte düşmana karşı durdukları sahnelerde o bağ çok net hissediliyor.
Kitabın bir diğer güzel yanı da romantizmin yanında aksiyonun ve karanlık atmosferin dengesi. Geçmişten gelen o düşman meselesi hikâyeye ciddi bir gerilim katıyor. Sadece aşk okumuyorsun; aynı zamanda intikam, yüzleşme ve içsel savaşlar da var. Bu da kitabı tek boyutlu olmaktan çıkarıyor.
Aurora Ascher’ın kalemine artık iyice alıştım diyebilirim. Mizahı hikâyeye yedirme şekli çok başarılı. En karanlık anlarda bile
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Persona 3: Gölge Asena Nişikli
Persona serisinin final kitabıyla geldim… ve ne yalan söyleyeyim, içimde hem büyük bir hayranlık hem de tatlı bir hüzün var. Çünkü Feray ve Hektor’a veda etmek hiç kolay olmadı.
Bu seri benim için sadece bir kurgu değildi; içinde gizem, sanat, zekice kurgulanmış oyunlar ve en önemlisi derin duygular vardı. Asena Nişikli gerçekten her detayı ince ince işlemiş. Özellikle bu kitapta kurduğu yapı… olayların birbirine bağlanışı, geçmişten gelen sırların tek tek açığa çıkması… gerçekten ustalık işi.
Final kitabında tempo hiç düşmüyor. Daha kitabın ortalarına gelmeden merak ettiğimiz birçok şey açıklığa kavuşuyor ama bu sefer de yeni sorular doğuyor. “Tamam şimdi çözüldü” diyorsun, hop yeni bir düğüm! Ve o düğümler… gerçekten ilk iki kitaba göre çok daha zor, daha karışık ve daha düşündürücüydü. Okurken bazı yerlerde durup “ben az önce ne okudum?” diye sindirmem gerekti. Çünkü bazı gerçekler… gerçekten insanın ağzını açık bırakacak türdendi.
Özellikle o kişinin yaptıklarının arkasındaki sebep… şok ediciydi. Ben genelde kolay kolay şaşırmam ama bu kitap beni birkaç kez ters köşe yaptı, hem de sağlam yaptı.
Hektor ve Feray… ahh nereden başlasam?
İkinci kitaptaki ayrılıktan sonra yeniden bir araya gelişleri o kadar güzeldi ki. Aralarındaki özlem, o bastırılmış duygular… ama en güzeli ne biliyor musun? Drama yerine iletişimi seçmeleri. Birbirlerine tavır almak yerine anlamaya çalışmaları. Bu detayı aşırı sevdim.
Hektor’un Feray’ı sevme şekli… gerçekten “kitap erkekleri neden gerçek değil?” dedirten cinsten. Yıllarca vazgeçmemesi, onu araması, hayallerini kendi hayali gibi sahiplenmesi… kalbimi bıraktım orada
Feray ise… zekasıyla yine hayran bıraktı. Bulmacaları çözme şekli, olaylara yaklaşımı… gerçekten güçlü bir kadın karakter nasıl yazılırın canlı
Zaman geçer, bir mum daha söner. Sönen her mumda ruh biraz daha göçer.
