Nagihan Arslan
@Elektra_52
Şu anda okuduğu kitaplar
Bu kitap… “iki farklı kitap” gibi aslında. Bir yanda potansiyeli çok yüksek, duygusal derinliği olabilecek bir hikâye var; diğer yanda ise o potansiyeli harcayan bir anlatım.
Önce iyi tarafından başlayayım çünkü tamamen kötü de değil. Beau karakteri gerçekten merak uyandıran bir karakterdi. Travmalı, savaş görmüş ama beklenenin aksine sert ve huysuz değil; aksine daha yumuşak, daha korumacı ve zaman zaman neşeli bir adam. Bu ters köşe hali aslında hoştu. Bailey’nin yanında kendini bırakabilmesi, onunla “rol yaparken bile gerçek hisler yaşaması” güzel bir dinamikti. Aralarındaki çekim de inkâr edilemez şekilde akıcıydı; zaten seni de okutan kısım biraz bu olmuş.
Ama… asıl problem de burada başlıyor.
Kitapta travma sonrası stres bozukluğu gibi çok güçlü bir konu var ama neredeyse yüzeysel geçiliyor. Beau’nun geçmişi iki kabusla geçiştirilecek bir şey değil. Okuyucu olarak insan ister istemez “bu adam ne yaşadı, nasıl etkiledi, neden böyle davranıyor?” diye derinleşmek istiyor. Ama yazar sanki bu duygusal derinlik yerine daha kolay olan yolu seçmiş.
Ve o yol da maalesef sürekli cinselliğe kayan diyaloglar…
Senin de dediğin gibi, bir noktadan sonra kitap neredeyse Bailey’nin merak ettiği şeyleri Beau’ya sormasından ibaret hale geliyor. Burada asıl sıkıntı “smut olması” değil çünkü artık romantik kitaplarda bu normal. Sorun, bunun hikâyenin önüne geçmesi. Karakter gelişimi, duygusal bağ, geçmiş travmalar… hepsi geri planda kalıyor.
Bailey karakteri de bu yüzden biraz dengesiz hissettiriyor. Bir sahnede olgun, ne istediğini bilen bir kadın; diğer sahnede ise gerçekten ergen gibi konuşan biri. Bu tutarsızlık karakterle bağ kurmayı zorlaştırıyor. Özellikle o “masum ama arsız” tavır, dozunda olsa sevimli olabilirdi ama burada fazlasıyla rahatsız edici bir noktaya gelmiş.
Yaş
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Zodyak Akademi: Uyanış benim için tam anlamıyla “ne hissettiğimi ben de bilmiyorum ama bırakamıyorum” kitabı oldu. Bir yandan evrene hayran kaldım, bir yandan da karakterlere o kadar sinirlendim ki sayfaları çevirirken dişlerimi sıktım resmen.
Öncelikle şunu söylemeliyim: kurulan dünya gerçekten çok iyi. Burçlara göre güç sistemi, dört element (hava, ateş, su, toprak) ve bunların akademi düzenine bu kadar güzel yedirilmesi… okurken sürekli “tamam işte bu fikir tutar” dedim. Fantastik kitaplarda bazen evren oturmaz ya, burada öyle bir sorun yok. Aksine, sistem çok net ve merak uyandırıcı.
Darcy ve Tory… Bu ikizleri gerçekten sevdim. Hayatın en dibinden gelip bir anda bambaşka bir dünyaya atılmaları, ama buna rağmen ezilip kalmamaları çok iyiydi. Özellikle o “kimseye boyun eğmeme” halleri… işte orada kazandılar beni. Ama dürüst olayım, bu kadar hızlı adapte olmaları yer yer bana da biraz “hızlı geçilmiş” gibi geldi.
Gelelim sinir katsayısını arşa çıkaran kısma: Dört Semavi Vâris. Allah’ım… hepsine ayrı ayrı sinir oldum Yani klasik kötü karakter değiller, bayağı psikolojik olarak yoran, zorbalığın dozunu kaçıran tipler. Özellikle yaptıkları bazı şeyler var ki “bu kadarına da gerek yoktu” dedim. Ama işin garip tarafı, tam da bu yüzden hikâye bağımlılık yapıyor. Çünkü sürekli “kızlar ne zaman güçlenecek de bunlara haddini bildirecek?” diye okuyorsun.
Seth’in yaptığı şeyler mesela… hâlâ aklıma geldikçe sinir oluyorum. Darius için ise içimde garip bir his var; sanki ileride çok başka bir yere evrilecek gibi. (Ama şu an? Tam bir sinir küpü.) Caleb ve Max de cabası… Yani gerçekten “sevilecek bir şey bulun” challenge gibi karakterler
Kitapta olay örgüsü aslında çok hızlı ilerlemiyor. Daha çok bir giriş kitabı havasında; karakterleri tanıyoruz, sistem oturuyor, ilişkiler
Madalyonun İki Yüzü: Zamanın Gözü
Sıradan bir trafik kazasıyla başlayıp giderek karanlık, kadim ve kaçınılmaz bir savaşa dönüşen bu hikâye; yalnızca fantastik bir kurgu değil, aynı zamanda karakterlerin iç dünyalarına derinlemesine inen güçlü bir anlatı sunuyor.
Eleanor, hikâyenin merkezinde yer alan ve en çok dönüşüm geçiren karakter. Ölümün kıyısından dönmesiyle birlikte sadece hayata değil, bambaşka bir gerçekliğe de gözlerini açıyor. Rüyalarla bölünen uykular, geçmiş yaşamlarına ait parçalar ve anlamlandıramadığı fısıltılar onu hem zihinsel hem duygusal olarak yıpratıyor. Korkuyor, kaçmak istiyor ama bir yandan da içinde büyüyen o “bağlantıyı” inkâr edemiyor. Onun asıl gücü cesaretinden çok, korkularına rağmen ilerlemeye devam etmesi. Geçmiş enkarnasyonlarını kabullenmesi ve kaderiyle yüzleşmesi, karakter gelişimini oldukça etkileyici kılıyor.
Leon ise ilk başta sadece bir kazanın “sorumlusu” gibi görünse de, aslında hikâyenin en trajik karakterlerinden biri. Eleanor’u hayata döndürerek bir anlamda onu karanlığa bağlayan kişi olması, içinde büyük bir suçluluk duygusu yaratıyor. Bu yüzden sürekli koruma içgüdüsüyle hareket ediyor. Çizimleriyle yaklaşan felaketleri önceden görmesi, onun bu yükü daha da ağır hissetmesine neden oluyor. Ve en sonunda yaptığı seçim… Eleanor’un yerine geçerek kendini feda etmesi… Bu, sadece bir fedakârlık değil; aynı zamanda kefaret arayışı. Ancak bu fedakârlığın sonucu, onu karanlığın bedenine dönüştürüyor ve Leon’u kaybetmek, hikâyenin en sarsıcı kırılma noktası oluyor.
Olivia karakteri, hikâyedeki duygusal dengeyi sağlayan isimlerden biri. Eleanor’un en yakın arkadaşı olarak, olan biteni tam anlamasa da onu asla yalnız bırakmıyor. Korkularına rağmen yanında durması, dostluk temasını güçlü bir şekilde hissettiriyor. Luke ise daha çok
