Nagihan Arslan
@Elektra_52
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Birlikçi, benim için sadece serinin final kitabı değil, aynı zamanda altı kitap boyunca biriken bütün soruların cevap bulduğu bir veda kitabı oldu. Açıkçası kitaba başlarken aklımda romantizmden çok cevaplanmasını beklediğim onlarca soru vardı. Birlik gerçekten tamamen çökertilecek miydi? Gölge Adam'ın hikâyesi nasıl tamamlanacaktı? Lyla sonunda ailesine kavuşabilecek miydi? Ve bunca acının ardından bu karakterler gerçekten huzuru bulabilecek miydi?
Neyse ki kitap bu konuda beni hayal kırıklığına uğratmadı. Seri boyunca kafamı kurcalayan neredeyse tüm soruların cevabını alabildim. Hatta son sayfalara kadar yeni sırların ortaya çıkmaya devam etmesi beni sürekli okumaya itti. Kitabı elimden bırakmak istemedim diyebilirim.
RuNyx'in yazım tarzıyla aram her zaman çok güçlü olmadı. Bazen olayları dışarıdan anlatan bölümler yerine karakterlerin doğrudan kendi ağızlarından anlattıkları kısımları daha çok seviyorum. Bu kitapta da aynı şeyi hissettim. Ama iş karakterlere gelince durum değişiyor. Çünkü yazarın yarattığı karakterler gerçekten unutulacak gibi değil.
Bu kitapta en çok hoşuma giden şeylerden biri kızlarımızın yaşadıkları onca şeye rağmen güçlü kalabilmeleriydi. Hepsi farklı yaralar taşıyor ama hiçbirinin sadece yaşadığı travmalardan ibaret olmaması çok değerliydi. Erkek karakterlerin ise sevdikleri kadınlar için neleri göze alabildiğini okumak hem duygusal hem de etkileyiciydi.
Zephyr yine kitabın yıldızıydı benim gözümde. O kadar karanlık, acı ve travma dolu bir dünyanın içinde rengârenk kalabilmesi çok güzeldi. Özellikle insanlara taktığı isimler ve o enerjisi yüzümü sürekli gülümsetti. Alpha ve Zephyr ikilisi zaten seri boyunca favorilerim arasındaydı ve finalde onları tekrar okumak çok keyifliydi.
Dante ise benim için her zaman ayrı bir yerde olacak. Güçlü,
Briar’ın Canavarları serisinin ilk kitabı olan Dikenlerle Bağlı, daha ilk sayfalardan itibaren beni o karanlık ve büyülü atmosferin içine çekmeyi başardı. Güzel ve Çirkin havasını hissettiren ama bunu dört lanetli peri prensiyle çok daha karmaşık ve çekici bir hale getiren bir hikâyeydi. Özellikle masalsı anlatımı, gizemlerle örülü dünyası ve sürekli diken üstünde hissettiren havası kitabın en sevdiğim yanlarından biri oldu.
Rosalina karakterini gerçekten sevdim. Kitaplara sığınan, dışlanan ama buna rağmen cesaretini kaybetmeyen bir karakterdi. Babasını kurtarmak uğruna kendini feda etmesiyle birlikte hikâye tamamen başka bir noktaya taşındı. Castletree’ye adım attığı andan itibaren olaylar hem daha karanlık hem de daha sürükleyici bir hale geliyor. Dört farklı mevsim krallığı fikri zaten başlı başına çok etkileyiciydi ama her prensin karakterinin kendi krallığını yansıtması bence hikâyeyi daha da özel yapmış.
Dayton’ın sıcak tavırları, Farron’un gizemli tarafı, Ezryn’in daha yumuşak halleri derken benim de açık ara favorim Keldarian oldu. O soğuk, mesafeli ve sert tavırlarının altında sakladığı şeyler o kadar merak uyandırıyordu ki sahnelerinde ayrı bir heyecan hissettim. Özellikle Rosalina ile arasındaki gerilim ve sürekli birbirlerine karşı gardlarını korumaları kitabın en güçlü taraflarından biriydi. Birbirlerine yaklaşırken bile aralarında hep görünmez bir duvar vardı ve bu durum romantizmi çok daha etkileyici hale getirmiş.
Kitabın en sevdiğim yönlerinden biri de lanet kısmı oldu. Geceleri canavara dönüşen prensler fikri zaten oldukça ilgi çekiciydi ama olay sadece bundan ibaret değildi. Her karakterin sakladığı sırlar, geçmişte yaşananlar ve Castletree’nin giderek çürüyen büyüsü hikâyeye sürekli bir gerilim katıyordu. Tam bazı şeyleri çözdüğümü düşündüğüm anda
