Evler ve kokular. Bir insanı dünyanın en rahat insanı da yapabilirdi, en stresli insanı da. Parmak izi gibiydi. Huzur da verebilirdi, tüm huzuru emedebilirdi.
'Bir yerde kötü bir insan varsa bil ki arkasında mutlaka nedenler vardır, ne iyilik ne de kötülük sebepsizdir. O nedenler onu haklı çıkarmaz ama şunu bil ki empati hak vermek değildir. Dünyayı sevgi de kurtarmaz, dünyayı empati kurtarır.'
Bir zamanlar bir odam vardı. O odada bir pano. O panoda bir yazarın cümlesi.
'Duvarı yıkacak gücüm yoksa, onu yıkmak için kendimi parçalayacak halim yok tabii ki fakat önümde duvar var diye ona boyun eğecekte değilim.'
"Duvarı yıkacak gücüm yoksa," derken nefes nefeseydim. "Ona boyun eğecek halim de yok."