Ne yalan söyleyeyim, iyi değilim.
Kendinden çekilmiş bir şehir gibi
Sessizliğin ortasında yapayalnız biriyim.
Başına karlar yağmış dağlar gibi,
Kimsesi kalmamış çocuklar gibiyim.
Hasreti, özlemi gel bana sor.
Gözü yollarda gurbetin ta kendisiyim.
Ne yalan söyleyeyim, iyi değilim.
Her şeye uzağım ben;
Gülüşlere, huzurlu yarınlara,
Baharlara, küskün kışın ortasındayım.
Ne sevdayla tanıştım ne de bir çiçek açtım,
Ömrümü hep yasaklarda yaşadım.
Mutluluk denen şu şeye, ben hep ırak kaldım.
Herkes gibi kahkahalara boğulamadım,
Düştüğümde yanımda kimseleri bulamadım.
Aynalardaki yüzümden
Gözyaşlarını arındıramadım,
Sorduklarında gururuma dokunduramadım
Ama artık yoruldum, gizleyemedim…
İyiyim diyemedim, yapamadım…
Ne yalan söyleyeyim, iyi değilim ben.
Hayatın hep omurgasız tarafını gördüm.
Yaşamaktan genç yaşımda yıldım.
Seviyorum kelimesinin hep altında ezildim.
Zamanın daima bir adım gerisinde vardım.
Hayallerime hep susadım, hiç dokunamadım.
Yanlış limanlara demir attım.
Gözlerim gözünde aşkı seçmiyor
Onlardan kalbime sevda geçmiyor
Ben yordum ruhumu biraz da sen yor
Çünkü bence şimdi herkes gibisin
Yolunu beklerken daha dün gece
Kaçıyorum bugün senden gizlice
Kalbime baktım da işte iyice
Anladım ki sen de herkes gibisin
Büsbütün unuttum seni eminim
Maziye karıştı şimdi yeminim
Kalbimde senin için yok bile kinim
Bence sen de şimdi herkes gibisin
-Nazım Hikmet