İnsan; düşmeye de meyilli, secdeye de…
Yanılmaya da açık, hakikati bulmaya da…
Mesele hatasız olmak değil.
Mesele, hatadan sonra nereye yöneldiğindir.
Nefis başkasının kusuruyla beslenir.
Kalp ise kendi kusurunu gördüğünde arınır.
Çoğu zaman imtihan sandığımız şey;
başkasının yaptığı değil,
bizim ona verdiğimiz tepkidir.
Hakikat ehli;
insanların hatalarıyla meşgul olmaz.
Çünkü bilir ki en çetin imtihan,
insanın kendi içindedir.
Söz söylemek kolaydır…
Ama sükût edip kendini terbiye etmek,
işte o yolculuk ister.
Ve kul;
başkasını susturduğunda değil,
nefsini susturduğunda büyür...