İlk adımı attığında, elinden birilerinin tutmasını bekleme. İlk düşüşte canın acıdımı diye sormalarını da bekleme, sormazlar. Niye düştün, nasıl düştün, neden düştün, sana inanmıyorum bunu yapmış olamazsın derler. Kendileri daha önce hiç yaşamamış gibi ve sanki yaşamayacak garantileri varmış gibi. Çok basit bir olay demeyin, o olaylarda bile insanın karakteri çıkar ortaya...Nelere güldüğümüz nelere üzüldüğümüz ve nelere kızdığımız kısacası duygularımızın nelere nasıl tepki ile ortaya çıkışı karakterin tecellisidir. İlk adımı yalnız atmıştın! Canı gönülden kucak açılmamıştır zaten, bazen bazı zorlamalardandır kabuller. Bu yüzden sürekli ilklerimiz gibi devam ediyor hayat ve düşe kalka düşe kalka yürümeyi öğrenirsin. Hayatın her alanında geçerlidir bu manifesto. Bazen kolaylaştırır mevlam elinden tutanı denk getirir. Bazen de zor olanı gösterir, yine elinden yine kendin tutarsın... Aslında elden tutacak var da , tutması için ya ona fırsat vermeyen kişi kendisi oluyor ya da elden tutacak olan bunun farkında değildir...
Rabbim elden tutan, yol gösterenlerle denk getirsin..✍️