Emanet Çehreler
Dün boynu bükük gezen, bugün devran sürerken,
Eski dostun adını, bir çırpıda silerken,
Kendi öz toprağını, yabancıya bölerken,
Bulunca fırsatını, unutur fıtratını.
Makam denen o hırka, dar gelir de ruhuna,
Kurban eder vicdanı, bir kibir uğruna.
Bakmaz arkada kalan gözlerin yağmuruna,
İnsanlık sıfatını, kaybedenler var.
Dili bal kesilirken darlık zamanlarında,
Zehir saklar şimdi o, geniş imkanlarında.
Kaybolur gider elbet hırsın ormanlarında,
Aslını inkar edip, mülke tapanlar var.
Gökten inmiş sanır da bastığı toprağı,
Kuruyunca unutur, can veren o yaprağı.
Örmüşler etrafına simsiyah bir ağı,
Gönül saraylarını, terk edenler var.
Sizce insanı bu denli değiştiren şey sadece ele geçen "güç" müdür, yoksa o güç sadece içte saklı olanı mı açığa çıkarıyor?
Elif Akdemir