Çıkıp gitsem, taaa uzak yerlere gitsem,kimsenin haberi olmazdı. Ama armut ağacına çıkıp bizim eve bakıyordum. Orda değilim ama orda ordayım. Evden kaçıp yine evi izliyorum. Buna ömrüm boyunca devam ettim.
bu acılar
bu ağrılar
bu yürek
neyi kimden esirgiyor bu buz gibi sokaklar
bu ağaçlar niçin böyle yapraksız
bu geceler niçin böyle insansız
bu insanlar niçin böyle yarınsız
bu niçinler niçin böyle yanıtsız?
kim bu korku
kim bu umut
ne adına
kim için?