Şu gökyüzü, kurduğumuz dünyamız, bulutlar…
Ayıplar mı beni gittim diye?
Ayıplasınlar herkesin ayıbı kendine sonuçta.
Çok yoruldum gökyüzü, bulutlarından yere salınsam keşke.
Çiçekler, sözler, yürüdüğümüz yollar…
Hiç mi utanmadın beni gönderirken?
Beni bunlardan mahrum bıraktında noldu?
Bak küstüler birer birer hayata.
Günler, geceler, sabahlar…
Tektim sen varkende.
Tohum gibi serpiştirdin beni.
Her bir parçam başka bir yerde şimdi.
Harcandı onca zaman sen, ben tarafından.
Farklı yerlerde serpileceğiz şimdi.
Benimle aynı gökyüzüne, bahçeye,
Dünyama bile sığamadın sen.