Hayat, anlar bütünü ve hangi anda ne olacağıyla ilgili hiçbir fikrim yok. O anlardan birinde ben olmayabilirdim artık. Ardımda kullanmaya kıyamadığım yepyeni ve hiçbir anısı olmayan eşyalar bırakmaktansa; kullanmaktan eskimiş, lime lime olmuş, anılarla dolup taşmış eşyalar bırakmayı tercih ederim.
Hayat, ilk olarak kendini önemsemeyenleri harcar. İnsanlar da öyle... Başkalarını mutlu etmek için didinip kendini yok saydığın sürece şikayet ettiğin ne varsa artacak. Gittikçe kıymetsiz olacaksın çünkü onların gözünde. Hiçbir zorunluluğun olmadan, içinden gelerek ve çıkarsızca yardım ettiğinde bile buna zaten mecburmuşsun gibi davranacaklar. Beklentilerini karşıladığın sürece sevileceksin, beklentilerini karşılamak senin asli görevinmiş gibi...
Bir nesneyi gözünüzün dibine kadar sokarsanız, onu net göremezsiniz. Aynı şekilde, çok uzağa koyduğunuzda da netliği kaybedersiniz. Her şeye yeterli bir mesafeden bakmak en sağlıklısı. İnsanlara da öyle...