Elif Özge A.
@Elifozge_a
85 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Steinbeck, iki arkadaş üzerinden “Büyük Buhran” döneminde işçi sınıfının yaşantısını gözler önüne seriyor. Tabi buna ne kadar yaşamak denilebilirse.
Büyük Buhran döneminde Amerika’da işçilerin sadece fiziksel ihtiyaçları azami ölçüde karşılanmaktadır. İş bittikçe yer değiştiren mevsimlik ırgatların yeri yurdu yoktur ve bu durum aile kurmalarına engel olmaktadır. Kimse birbirine gerçek anlamda güvenmediği ve sürekli çiftlik sahibi reisin korkusuyla yaşadıkları için derin arkadaşlık ilişkilerinden de yoksunlardır.Bu zavallı adamların tek eğlencesi cumartesi geceleri bir miktar biriktirdikleri parayla kafayı çekmek ve hayat kadınlarının koynunda yalnızlıklarına teselli aramaktır. Yaşantı şekilleri hangi yönden incelenirse incelensin insanlıktan yoksundur. Psikolojik bağlamda incelediğimizde işçi sınıfının Maslow’un hiyerarşi piramidinde birinci basamaktan yukarı çıkamadığını ve hatta oraya bile zor tutunduğunu görüyoruz.
Oysa başlangıçta, olmuş bir hayali onların sa küçük bir arazi satın almak, kendi mahsülünü üretmek, kendi toprağında söz sahibi olmak... Ne yazık ki bunlar laftan öteye gidememiş ve teker teker kapitalizmle baş edilemeyeceğini kabullenmişler.
Steinbeck, yalın ve akıcı bir dille yazdığı bu novellasında gerçekleri yüzümüze çarparken kızdırıyor, hüzünlendiriyor ve merhamet duygusu uyandırıyor. Keyif alarak okuyacağınızı düşünüyor ve herkese tavsiye ediyorum. İyi okumalar.
Reklam
Sabahattin Ali’nin daha önce “İçimizdeki Şeytan” ve “Kürk Mantolu Madonna” kitaplarını büyük bir zevkle okumuş biri olarak birkaç naçizane fikrimi belirteceğim.
“Değirmenler” kitabı 3 bölüme ayrılmış, toplam 16 öyküden oluşuyor. Eser, ayrıca yazarın ilk kitabı olma özelliği taşıyor.
Birinci bölüm alışık olduğum S. Ali üslubundan farklıydı. Ancak ilerledikçe hikayeler de değişti ve sanki Sabahattin Ali’nin nasıl Sabahattin Ali olduğunu gördüm satırlarda. “Bir Delikanlının Hikayesi” ve “Komik-i Şehir” içlerinde beni en etkileyen öyküler oldu. Sizlerin de beğeneceğini düşünüyorum. Sözlerimi noktalarken keşke daha çok eser bırakabilseydi, en azından huzurlu bir ölüme sahip olabilseydi diyerek onu hüzünle anıyorum.
Bir çırpıda okuyabileceğiniz bir kitap. Arkadaşımın tavsiyesiyle almıştım, önce arka kapağı okuduğumda çok ilgimi çekmemişti. Sonra kitaba başladığımda bir anda sardı beni. Duygudurumlarını o kadar güzel izah etmiş ki yazar, okurken bir gülmeye başlıyorsunuz bir içiniz burkuluyor. Bir cümle okuyorsunuz ne kadar kaçık diyorsunuz ve hemen sonra yazılanların ne kadar da gerçek, hayatın içinden olduğunun farkına varıyorsunuz. Belki de bir gün uçarız diyor yazar, onu okurken aslında bu zihniniz biraz uçmuş gibi oluyor zaten.
Bu kitabı alın okuyun, okutun. Pişman olmayacaksınız. Benim tek üzüldüğüm nokta yazarın tek kitabı olmasaydı. Belli mi olur, belki devamı gelir ve biz okurları sevindirir.
