“Yolu tarif edebilmenin mümkün olduğunu sanırız. Sokaklara, köylere, şehirlere verdiğimiz isimlerden öte değildir tarifimiz. Yol tarifsizdir. Yolcunun yüreğindeki çentiklerdir.”
Hayat, bir şeye varmak, bir yere ulaşmak, bir noktaya erişmek için böyle kurulmuş gibi yaşanıyordu. Bu insanlar, bu arabalar bunun için oradan oraya gidiyor, bu evler bunun için dikiliyor, işte bu tabelalar insanlara bunu hatırlatmak için asılıyordu. Ama hiçbir yere varmıyordu. Sonunda bir çukura varıyordu hikaye. O kadar.