Elifcan

Belki de asıl hikaye bu, her şeyim eskiyor, eksiliyor.
Sayfa 9
Reklam
Bir zamanlar hayattaki uçurumların nasıl ve nereden doğduğunu kavrayamıyordu. Aynı okula gidiyor, aynı üniformaları giyiyor, aynı dersleri görüyorlardı; ama bir anda bazı çocuklar arasında kapanmaz bir mesafe açılıyordu. Bizim anne babamız da para kazanıyor, beni de seviyorlar, o halde neden bu kadar fark var? Bu soru zihnini kemirmeye başladığında, sahip olmadıklarını parmaklarıyla sayma alışkanlığı edinmişti. Sonra bunu da bıraktı; el ve ayak parmakları hep kullansa da sayamayacağı kadar çok şey eksikti.
Sayfa 73
“Yeterince yürürsek bir yerlere varırız elbet.”
Sayfa 21·Kitabı okudu
“İnsan en nihayetinde bir ada değil midir? Bir ada kadar tek başına, bir ada kadar kimsesiz…”
Sayfa 15·Kitabı okudu
“Yolu tarif edebilmenin mümkün olduğunu sanırız. Sokaklara, köylere, şehirlere verdiğimiz isimlerden öte değildir tarifimiz. Yol tarifsizdir. Yolcunun yüreğindeki çentiklerdir.”
Sayfa 26·Kitabı okudu
Reklam