Gülnur Öztürk
@Elikaa_16
...
Şu anda okuduğu kitap
Başarısızlıklardan Başarı Yaratmak
Başarısızlıklar, yaşanmışlıklar, duygularımız ve hayatımız...Çoğumuzu çaresizliğe sürükler. İnsan o kadar şey yaşar ki hiçbir şey yaşamamış gibi hayatına devam edebilir. Her şeye rağmen güçlü olmayı ve bildiği hayatı yaşamaya yönlendirir kendini. Bunu yaparken elbette bir desteğe ihtiyaç duyar. Herkesin karşı çıkmasına rağmen bir kişinin desteği yeterlidir o kıvılcımın ateşe dönüşmesine. Ahmed Hamid bunu yapabildi. Yaşadığı her şeye rağmen, savaşa rağmen, ailesinin yaşadıklarına rağmen hayatını dilediği gibi devam ettirebildi. Peki bunu yapacak güçte olmayan diğerleri ne yaptı dersiniz? Çaresizlik içinde başarısızlıklarına başarısızlık getiren hayata yenildiler. Onlar belki bir destek bulamadılar, ya da her şeyin düzeleceğine olan inançlarını kaybettiler. Belki diyeceksiniz ki 'bu kadar kolay konuşuyorsun ama yaşamadan bilemezsin'. Haklısınız. Ama anlamak istedim. Empati yaptım. Ahmed Hamid'in yaptıklarının belki yarısını bir destek sayesinde yapabilirdim. Ama o kadar güçlü kalamazdım. Yine bir hayat daha okudum ve çok ders çıkardım. Şu söz; "İyi şeyler seçim yapmayı zorlaştırır. Kötü şeyler seçenek bırakmaz." Kitabın özü olan sözün bu olduğuna inanıyorum. Okumanızı tavsiye ediyorum.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Serenad Für NadiaEdebiyat
Sözlerime nasıl başlayacağımı bilemiyorum. Birçok kitap okumuşluğum vardır. Ama böylesine bir romana denk gelmemiştim. Okuduğum her kitaptan bir şeyler öğrenmişimdir her zaman. Ama bu kitaptan çok farklı şeyler öğrendim. Mesela geçmişte acı çekmiş her insanın sır gibi saklanan acı dolu bir hikayesi olduğunu öğrendim. Devletlerin hepsinin iktidar mücadelesi adına zulm edebileceğini öğrendim. İnsanın sadece insan olduğunu anlamış bir milletin olamadığını öğrendim. Bu yüzden acı çeken insanların tüm olanlara rağmen yaşamak zorunda olduğunu öğrendim. Belkide bunları çok daha önce öğrendim ve şimdi bu kitapla itiraf ediyordum. Gibi gibi...
Romanda üç yerde çok etkilendim. Takdir edersiniz ki, biri romanın başkahramanı Maya Hanımın babaannesinin hayatı, ikincisi anneannesinin hayatı ve son olarak Maximilian ile Nadia'nın hikayesi...Bu kısımları okurken her şey zihnimde canlanıyordu. İçimde tarifsiz bir acı, gözlerimde bir doluluk hissettim. Bu hayatları ve yaşananları neden kimse konuşmuyordu? Bilmiyorum. Bilmemek daha mı iyiydi? Bilmiyorum. Ama sanırım ben insanların hikayelerini bilmek isterdim. Gerçekten bilmek isterdim. Çünkü, onların hikayelerini bildikçe onları hatırlayacak ve anacaktım isimlerini. Okuduklarım hâlâ zihnimde dolaşıyor.
Yine kendimi sorguladığım ve keşke daha önce okusaydım dediğim bir kitap. Yazarın eline, emeğine ve kalemine sağlık. Böyle bir kitap yazdığı için minnettarım.
Son olarak, bu acıklı hikayeyi hiç unutmayacağım. Her aklıma geldiğinde Maximilian ve Nadia'nın hikayesini okuyarak onları hatırlayacağım...Kesinlikle herkesin okuması gereken bir kitap. Keyifli okumalar...
"İnsan İnsanın Yanılgısıdır"Edebiyat
Bazı kitaplar için bazı sözlerin yetersiz olduğuna inanmışımdır her zaman...Bu kitap için söze nereden başlayacağımı bilemiyorum. Hani yazar diyor ya:"Kitaplarda çalar zamanımızı..." kesinlikle söylemem gereken bir şey varsa o da bu kitabın zamanımı çalması şöyle dursun, her okuduğumda zamanım daha bir kıymetleniyor.Hayatta bana dokunan kitaplara elbette denk gelmişliğim vardır. Ama bu kadar beni yansıtan ve içimin söylemeye korktuğu gerçeklerin dile geldiği bir kitaba rastlamamıştım. O kadar merak uyandıran bir kitaptı ki benim için ilk okuyuşumda çoğu alıntılık yerleri -gerçi kitabın her cümlesi alıntılık ama- kaçırmışım. Kitabın bana en çok hitap eden ve beni yansıtan kısımlarını paylaşmak daha yerinde olur diye düşündüm. Kitabınızı okurken sıkılmadım ve çok akıcıydı. Sanki karşımda biriyle konuşuyormuş gibi hissettirdi. Gayet başarılı buldum. Sanki böyle yılların yazarıymışsınız gibi...Gerçekten içeriğiyle kapağıyla ilgimi de ve beni de içine çeken bir kitap...Ve herkesin okumasını tavsiye ediyorum. Çünkü, bu kitap belki binlerce insanın iç sesi olabilir. Beni en çok etkileyen şu alıntıdan bahsetmek istiyorum. "Çünkü annesi mutsuz evin, kimsesi mutlu olamıyordu, eşyası bile"okuyunca uzunca durup düşündüm. Anne denilince ben de oluşan duygu acı ve üzüntüydü. Son olarak bu kitabı hepimiz yazdık demişsiniz. Evet belki öyle ama bu kadar cesaretli sözleri bizler söyleme cesaretinde bulunamadık. Siz söylediniz ve bize de okumak düştü. Sizin yazdıklarınıza ortak olmak düştü. Birde çok sevdiğim Şükrü Erbaş'ın kalemini hissettirdiğiniz yazılarınızın olması...İnanılmaz yaa okunur adeta. Dilerim üçüncü kitabınızı da okuyacağımız günler gelir. Uzun lafın kısası elinize, emeğinize ve kaleminize sağlık. Böyle bir kitabı yazdığınız için minnettarım. Bu kitaba ikinci bir isim