elis argun
@Elisargun
çevirmen
yüksek lisans
Düzce
23 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Uyaran ve tepki arasında bir boşluk Bulunur. O boşlukta bizim tepkimizi seçme kudretimiz yer alır. Verdiğimiz tepkide ise gelişme ve özgürlüğümüz saklıdır.
Peki ya o boşlukta kendi canavarımızı besliyorsak?
O boşluk, aynı zamanda, acının ızdıraba dönüştüğü yer midir? Olumsuz bir deneyim yaşadığımızda acıdan kaçamayabiliriz. Ama acının süresi ve şiddeti bize bağlı olabilir. Acı ne katlanılmazdır, ne de sonsuz, der ünlü düşünür Epikür, kendi imgeleminle onu arttırmazsan tabii. Oysa genellikle kendi imgelememizle onu arttırır, yani kendimize kötülük yaparız. Terk ediniriz, bir daha asla ondan daha iyisini bulamayacağımıza inanırız. Sevdiğimiz birini kaybederiz, bir daha asla mutlu olamayacağımıza inanırız. Tek bir hatada kendimizi aptal, tek bir yalan da kendimizi hilekar, Tek Bir kötülükte kendimizi şeytan gösteren dürtüsel düşünceleri kucaklar, onlara inanırız. O boşluğu daha huzurlu yaşamak için değil, hayatımızı cehenneme çeviren senaryoları izlemek için kullanırız.
Bu nedenle Markus Aurelius, insanın kendi kendine yaptığı kötülükten kaçınmaya çalışmazken, başkalarının kötülüğünden kaçınmaya çalışmasını gülünç bulur. Çünkü kişi kendini kontrol edebilir, karşısındakini değil. Bu nedenle işe kendimize yaptığımız kötülüklerden başlamamız gerektiğini önerir.
Etki ile tepki arasında, Bizi bütün diğer canlılardan ayıran bir boşluk Bulunur. O boşluğu kullanma şeklimize göre olmak istediğimiz kişiye doğru yaklaşabilir veya hayatımızı cehenneme çevirebiliriz.
Dünya rengarenktir. ancak Markus Aurelius'un dediği gibi: hayatımız rengini ve biçimini düşüncelerimizden alır.
Ve huzur dediğimiz zarif bir düzendir aslında.
Sayfa 307
Reklam
Bunda, Şimdi ismini hatırlamadığım bir ilişki uzmanının yazdıklarının büyük etkisi oldu. Çoğu tartışmaların, tartışılan konu ile ilgisi yoktur, demişti adam, Ardında hep Kendini yalnız hissetme, anlaşılamama ve yetersizlik vardır. Ama en çok da açlık. Lütfen büyük çıkarımlara girmeden önce tartıştığınız kişinin son öğünü ne zaman yediğine dikkat edin.
Sayfa 305
Oysa kendimizden Başka neyimiz var ki? Clariyse, Eğer çocuklarımızı istismar etseydik Birgül devlet görevlileri kapımızda belirivdi. Eğer hayvanlarımızı istismar etseydik, hayvanseverler Derneği gelirdi, der ve ekler: ama kendi ruhlarımızı aç bırakmakta ısrar etmemiz halinde bize müdahale edecek ne bir yaratıcılık devriyesi ne de ruh polisi var. Sadece biz varız.
Ünlü çizer Huhh onay almanın en iyi yolunun onaya ihtiyaç duymamak olduğunu söylüyor: bu sanatta ve iş dünyasında böyledir. Ve sevgide. ve cinsellikte. ve sahip olmaya değer her şeyde.
Lao Tzu, Binlerce yıl önceden sesleniyor: insanların onay vermesini önemserseniz, onların mahkumu olursunuz. Işinizi yapın ve geri çekilin nokta dinginliğe giden yegane yol budur.
Don miguel ise en büyük korkumuzun ölüm korkusu değil, Gerçekte kim olduğumuz ifade etmek olduğunu söylüyor: hayatımızı, başkalarının isteklerini yerine getirmek için yaşamayı öğrenmişiz Çünkü başkaları tarafından kabul edilmemekten çok korkuyoruz.
Sayfa 301
Sıradan bir insan haz duyduğu için sevilmek, bütün benliğiyle onaylanmak ister. Oysa onaylanmaya aşırı muhtaç kişinin ana kaynağı sevgi değil, korkudur. Tehditkâr bir dünyada yalnız kalmaktan korkar. Korkusunu hafifletmek için bağ kurar. Bütün o fedakarlıkları, özverileri, alttan almaları, rekabetten kaçınmaları, kendini öne koyamamaları sevgiden değil, korkudan kaynaklanır. Sevilmek ve onaylanmak uğruna kendinden vazgeçer.
Sayfa 301
Hayır demek de zordur Birgül sınır çizmek de nokta ne kadar idrak edersek edelim, bir dahaki sefere, yalan söylemek veya mazeret uydurmak yerine hayır dediğimizde, Kalbimiz yine suçluluk duygusuyla patpat çarpacaktır. O an geldiğinde, kendimizi seçerek bir devrim yapmak üzere olduğumuzu hatırlayabiliriz: Sevmek ve kendimizi kabullenmek cesaret eylemidir. ,Kendini en sona bırak!'diyen bir toplumda, sevgi bir devrimdir.
Sayfa 273
Reklam