" Çünkü şu sırada yüzümü okşayan yonca kokulu esinti yüreğime , "Bir gün aynı güneşin altında yürüyen başkalarının da , bana karşı yüreklerinini yumuşatmalarınım ne kadar hoş bir anı olabileceğinin" , fısıldamaktaydı .
" zaten onunla bir aradayken her şey acı veriyordu bana . Benimle konuşurken davranışı , sesinin tonu nasıl olursa olsun güvenemiyordum ona .Gene de , güvensizliğime , umutsuzluğuma karşın seviyordum onu , vazgeçemiyordum sevmekten . Ama bunu bin kez yinelemenin ne gereği var ? Hep böyle olagelmiş değil miydi ? "