Herkese merhabalar. İlk defa bir kitap okurken çok sinirlendim ve küfür ettim!. Kitabı lise yıllarında yarım bırakmıştım, şimdi zamanı geldi diye düşünüp tekrar elime aldım, ve iyi ki öyle okudum. Zaman zaman karakterlere çok kızsam da, kitapla tekrar barışmayı denedim ve oldu da. Zaman zaman kitaptan sıkılmadım değil, zaten bu yüzden de iki gün kadar okumaya ara verip, dinlendim. Gel gelelim kitabın konusuna : Aşk romanı ama sıradan bir aşk değil. Baş karakterimiz Kemal Bey nişanlı , ve bir gün nişanlısı Sibel'e beğendiği çantayı hediye almak için, butiğe girer(butiğin adını unuttum) ve orada çalışan (Kemal'in annesinin deyimiyle uzaktan hısımlarının kızı olan ) Füsun ile karşılaşır. Ve bam! aşkın ilk kıvılcımları başlar. Daha sonra Füsun ile çok büyük aşk yaşar( detaylara girmeyeceğim ). Orhan Pamuk'un belirttiği gibi Kemal'in aşkı takıntılı ve tehlikeliydi. Daha sonra Kemal'in nişanından bir gün sonra Füsun ortadan kaybolur ve hastalığı başlar. Sibel, Kemal'in iyi olmadığını fark eder ve iyileştirmeye çalışır. Ama Sibel'de daha fazla duruma katlanamaz. Kitabı okurken Sibel'e zaman zaman hak verdim ama kitabın sonuna doğru Sibel'e çok kızdım(okuyunca beni anlayacaksınız.) Füsun'a gelince, o bence ne istediğini bilmiyordu ve çok çocuksu bir karaktere sahipti ve bu karakteri hiç sevmedim ve sanırım hiç sevmeyeceğim. Kitabın en çok sevdiğim yanlarından biride Orhan Pamuk zaman zaman iç çatışmalara ve kültür çatışmalarında yer vermiş. Dönemin siyasi olaylarında değinmesi güzeldi. Sadece bazı yerlerde çok fazla detaya girmişti. Tekrar Kemal'e dönecek olursam, o da çok iradesizdi bence, gerçi buda onun içinde ki çok büyük aşktan ve sevgiden kaynaklanıyordu ve bana sorarsanız bu hikayede Kemal Füsun'un onu sevdiğinden çok daha seviyordu. beni çok etkiledi umarım sizde çok

Edebiyat